آغوش او

این واگویه‌ای است میان من و او، وقتی که دلم راهش را پیدا کرد...

​و خداوند تمامِ محبوب‌هایم را از من گرفت تا "او" را بیابم؛ و من تصمیم گرفتم همه را به او ببخشم تا مرا در آغوش بگیرد. آغوشش گرم، امن و مهربان است؛ به گونه‌ای که اجازه می‌دهد گاه‌گاه برای قلبی که آلوده به عشقِ "غیر" است، سوگواری کنم. اما هر دو خوب می‌دانیم که من باز به او بازمی‌گردم؛ زیرا او، تمامِ آن چیزی است که هست...

​او آن‌قدر به من نزدیک است که گاه حس می‌کنم "من" است؛ آری، او من است و من تکه‌ای از آن وجودِ بی‌پایان و بی‌همتا. و ای کاش تکه‌تکه وجودِ او را که در ما جاریست، آلوده نکنیم؛ زیرا که او، پاک‌ترین بخشِ بودنِ ماست.

اثر​— بهار