
هیچ وقت آن روز را فراموش نمی کنم.هوا سرد بود و برف شدیدی می بارید. جنگل آسا،لباس سفید بر تن کرده بوده. من و مارینا هر کدام یک عالمه هیزم جمع کرده بودیم اما آنقدر هوا سرد بود و آتیش بی توان ، که بازم کم بود. پینک من که آن زمان لوکاس صدایش می کردیم غذا می پخت و پدر بزرگ در بستر بیماری خوابیده بود. حال پدربزرگ اصلاخوب نبود. آن روز ها خیلی مریض بود و مشکل این بود که کاری از دست ما بر نمیومد.آن روز هوا نه تنها سرد بود بلکه حالت عجیبی داشت برف طوری می بارید که غم دنیا تو دلت آوار می شد.
آروم در رو باز کردم و رفتم سمتش ، دستم رو روی پیشونی اش گذاشت خیلی سرد بود. با این که تخت بابا بزرگ توی اتاق کوچک کلبه و دقیقا کنار بخاری قرار داشت ، به نظر این حالت غیر طبیعی بود.
دست پدربزرگ رو توی دستم گرفتم و فشار دادم. از وقتی به خودم آمد این دستای چروکیده و پر مهر داشتن نوازشم می کردن
پس چه سخت بود روزی که فهمیدم این دستا دیگه جان ندارن.
لوکاس رو صدا زدم تا وضعیت پدربزرگ رو بررسی که اون به محض این که دست بابا بزرگ رو توی دستش گرفت رنگش پرید. سرشو به سینه ی پدربزرگ نزدیک کرد بعد از چند ثانیه اشک در چشمانش حلقه زد و سرازیر شد.
منم متوجه ماجرا شده بودم اشکام رو که مثل دونه های برف روی صورتم قِل می خوردند پاک کردم و از کلبه رفتم بیرون.
مارینا دم آتیش بود. دستانش را نزدیک آتیش نگه داشته بود و در کل از سرما می لرزید. نزدیک او رفتم و بغلش کردم. حالت تعجب رو می شد از صدای قلبشم فهمید.
-مارینا پدربزرگمون برای همیشه رفت!