
وقتی پدربزرگ رفت ، فکر نمی کردم من و مارینا از پس خودمان بر بیایم. ما دو دختر بچه ی ۷ ساله بودیم و لوکاس هم که قراربود برگرده شهر حالا باید چه کار می کردیم هر چقدر هم لوکاس رو التماس کردیم تا چند ماه بیشتر بمونه و راه و چاهو بهمون یاد بده قبول نکرد. کار من و مارینا اون روز ها فقط گریه بود.لوکاس که رفت و هیچ کس هم جلودارش نشد. من و مارینا موندیم با یک کلبه در جنگل آسا.
هیچ وقت نفهمیدم چرا اسم این جنگل آسا است اما پدربزرگ اینجوری می گفت:
یک روز یه شاهین میاد و یه بچه خرگوشو می بره.
همین.
اوایل زندگی کردن و زنده موندن واسه من و مارینا خیلی سخت بود. یکی دوتا ماهی به صد هزار سختی می گرفتیم و کباب می کردیم.
شکار که اصلا بلد نبودیم و تیر و کمان پدربزرگ رو فقط برای یادگاری نگه داشتیم.
موقع چیدن سبزیجات ، گاهی به مشکل بر می خوردیم.
خیلی شب ها هم با شکم گرسنه به خواب می رفتیم.همیشه مامان و بابا از شهر خرید می کردن. مثلا صابون می خریدند تا ما توی برکه جنگلی حمام کنیم. اما حالا فقط من و مارینا مانده بودیم. نه می توانستیم به شهر برویم و نه خرید کنیم. زندگی به سختی می گذشت تا این که یه روز...