
پدربزرگ شوخ و باحال بود.او بچگی ما رو اینگونه تعریف می کرد:
-پدر و مادرتون برای خرید به شهر رفته بودند که متوجه شدم دیر کردند و باید در طول دو روز کار را به اتمام می رساندند. شما دو سال بیشتر نداشتید دو دخترِ کوچولو،شیطون و بامزه.
باتوجه به این که نگه داریتون برای پیرمردی مثل من سخت بود مشغول جست و جو به دنبال پدر و مادرتون شدم. به هزاران سختی با شما دوتا به شهر رفتم که حدودا ۲۴ ساعت زمان برد. بعد از اون با کمک چند نفر به پلیس ۱۱۰ مراجعه کردم و ماجرا رو برای آنها تعریف کردم.
حدودا چند ساعت بیشتر طول نکشید که پلیس به ماخبر داد جولی و مایک تصادف کرده اند. من خیلی شوکه بودم انتظار هر چیز غیر از این را داشتم اما حالا چه کار می کردم؟
دو خدمتکار استخدام کردم. در ازای غذا و جای خواب آنها را به جنگل آوردم و کلبه را بهشان نشان دادم.
یکی شان پم نام داشت که پرستار مخصوص شما دوتا بود و دیگری خدمتکار من:
لوکاس پینک من
به هر حال کارم زیاد شده بود و برای پیدا کردن هیزم و ماهیگیری باید کسی کمکم می کرد.
تا قبل از فوت مایک او کمکم می کرد هرچه نبود پسرم که بود.
وقتی شما دوتا بزرگ شدید(حدودا ۶ سالتون بود)که احساس کردم به وجود پم احتیاج ندارم. خودم از پس آشپزی برمیومدم.
گاهی ماهیِ سخاری داشتیم و گاهی گوشت بریون. گاهی هم با سبزیجات شکم خودمون سیر می کردیم خلاصه که من موندم و پینک من،با نوه های گل گُلیم دینا و مارینا)