
آقای پینک من به بهانه ی خوردن آب از ما اجازه می گیرد و به آشپزخانه می رود.
فکر کنید آشپز خانه ی یک کلبه ی سه در چهار چقدر می تواند کوچک باشد که مردی همچون آقای پینک من آن را به عنوان محل اجرای نقشه انتخاب کند.
من و مارینا در این مدت راجب آقای پینک من حرف می زنیم.
(آخه دینا انقدر هم نباید خوش بین باشی. مرده دو ساعته اینجاست و مارو گرفته به حرف و شوخی. به نظرم مسخره اش در آوارده.)
(مارینا این مردی که ازش حرف می زنی زمانی خدمتکار پدربزرگ بوده. به نظرت پدربزرگ ما ممکنه بهش اعتماد نداشته باشه)
(از اون زمان خیلی گذشته و توی این مدت خیلی چیزاهم تغییر کرده. مثل این که اون موقع ما دوتا دختربچه کوچولو بودیما!)
یهو بوی دود به مشامم خورد. یه نگاه به آتیش بیرونِ کلبه انداختم. مثل قبل بود. از جا پاشدم ظاهرا مارینا هم این بو را حس کرده بود با نگرانی به اطراف نگاه کردیم و دنبال شعله ی کوچکی از آتیش بودیم که حالا داره جون ما رو تحدید می کنه.
آقای پینک من از آشپزخانه اومد بیرون. خیلی عادی و بدون گفتن چیزی از کلبه رفت بیرون.
من و مارینا که رنگ جفتمون پریده بود و از استرس لرزش دستانمونو حس می کردیم،به پینک من خیره شدیم. بیرون کلبه رو به ما ایستاده بود و لبخند شیطانی در چهره اش پیدا می شد ناگهان نگاه ما به آشپزخانه جلب شد.
آتیش گرفته بود! ? آتیش گرفته بود!
فرصت باقی مانده ما حتی چند ثانیه نبود. کلبه ای که پدربزرگ با دستان خودش درست کرده بود به باد رفت.
هی پینک من بدجنس،تو سالها خدمتکار پدربزرگم بودی اما حساب باهوشی اون رو نکردی. من و مارینا به سرعت سمت در مخفی دویدیم.