
-آقا تروخدا یه دونه هم که شده بخر ، امشب زیاد نفروختیم بهمون شام نمیدن.
تو سرما ی سوزان شهر،اونم اون وقت شب کار می کردیم. دستای من که بی حس شده بود. یه کاپشن کهنه ی نارنجی داشتم که دستام رو توی جیب های اون گذاشته بودم. خسته و یخ زده بودم خیلی هم گرسنم بود.
-آماندا ساعت چنده؟
-۹:۴۶ حدودا یه ربع دیگه جک می رسه.
یه ربع گذشت اما انتظار نداشته باشید بگم مثل چشم به هم زدن بود اتفقا خیلی هم سخت بو قد یه ساعت طول کشید.
به زور خودمونو تو نیسان جک جا دادیم. پنج شیش نفر بیشتر نبودیم اما از قبل(چِشمی)ده پونزده نفر سوار بودند.
رسیدیم حیاط. نمی دونم چرا اما به اونجا می گفتند حیاط.شاید دلیلش این بود که حیاط بزرگی شبیه به پارک داشت.
دم در پول را دادیم و کارت بلیطی رو دریافت کردیم به من ۲ تا کارت بیشتر نرسید. خب اون شب خیلی کم فروش داشتم. مثلا همیشه ۵ یا ۶ کارت می گرفتم.متناسب با تعداد همون کارت ها بهمون شام می دادن.
اون شب شام کوکوسبزی بود. تو صف ایستاده بودیم جلویی ها می گفتند ۲ یا۳ کارت یه نصفه ساندویچ. سه چهار نفر پایه مایتابه بزرگ بودندن. یکی موادو درست می کرد یکی مایتابه رو میدیریت می کرد و وقتی کوکو حاضر شد به یکی دیگه می داد تا ساندویچش کنه.
غذامونو گرفتیم و رفتیم تو اتاقمون.السا رو تختش دراز کشیده بود.رفتیم سمتش سلام کردیم. من یه خورده گرم تر احوال پرسی کردم اما مارینا یه سلام ساده کرد و رفت رو تختش نشست و شروع به صرف شام کرد.
به السا گفتم امروز چهار راه ما باخت داد. از جا پاشد.
-چی؟ یعنی از چهار راه گذشتین؟
-چه کار می کردیم.وای میستادیم پای دعوا. بعدم این موضوع فقط مال امشب بود دیگه حواسمون هست باخت ندیم و محکم و قوی از چهار راهمون نگذریم.
آروم سر جاش دراز کشید و به حالت اولیه در اومد. شروع کردم به تعریف کردن ماجرا.اونم فقط گوش می داد.
-چند تا بچه ی بزرگ تر از ما بودن و ما هم تاحالا اون ورا ندیده بودمشون...