گندم!

بیشتر از هر زمان دیگری، مشتاق دیدن روی ماهت هستم دخترم.

آنچنان که تاریکی ها بر من تابید، آنچنان که من سوختم، آنچنان که تنها و غمین جهانم را به سر رساندم، قرار نیست تو هم چنین باشی.

تو نوری گندم، لبخندی، ریشه ی وجودم هستی.

وقتی به این فکر می کنم که سال ها بعد، وقتی خسته به خانه می آیم تا کارهای سنگینم را با غرغرهای زیرلبی از زبان و تن و روحم دور کنم، تو با آن موهای خرگوشی و چشم های قهوه ای درشتت به استقبالم می آیی و لفظ: مامان، بغلم کن را به زبان می آوری، در دلم قند است که آب می شود. وقتی که قرار است به پدرت نگاه کنم و از اعماق وجودم حس کنم که با خانواده ی سه نفره ام چقدر خوشبختم. وقتی که قرار است من و تو برای پدرت دلخوشی باشیم، وقتی که قرار است قوت قلبمان باشد، وقتی که قرار است بی هم نتوانیم...

باور نمی کنی که چه اندازه تو را دوست دارم.

من به بودنت خیلی فکر می کنم، گندم.

مطمئن باش روزی که سزاوار داشتنت باشم، لیاقت مادرشدن را داشته باشم، تو به بهترین شکل ممکن، پا به این جهان خواهی گذاشت.خیالت راحت دختر شیرینم. رویای کوچکم.

این نوشته را 10اسفند 99 برایت نوشتم، درست مانند نوشته های فراوان دیگری که برایت نوشته بودم. روزی که سواد خواندن را یادبگیری احتمالا من در آستانه ی سی سالگی قرار دارم. شاید هم سنم زیادتر باشد. کسی چه می داند؟ من فقط این لحظه قلبم پیش تو جای ماند و خواستم که برایت بنویسم. دریک روز کاری سخت. پر از دلهره...