تلنگر...

ریسمون پوسیده ای که من بهش چنگ میندازم، خیلی وقته که پاره شده ...

از حکمت خدا و دیوار حاشا و کوچه علی چپم هیچ خبری ندارم. فقط خیلی غمگینم.

دلخوشیای کوچیکمو ازم گرفتن، خیلی وقته هیچ پیرمرد چشم رنگی ای وسط راهم سبز نشده که بهش بگم:

آقا چقدر چشاتون قشنگه... یا برعکس هیچ بچه ی نازی رو ندیدم که بغلش کنم و پاکیشو بو بکشم و به مادرش بگم: چقدر این بچه قنده، خدا بهتون ببخشه...

من افتادم تو مدار سردرگمی و ترس.

از اون آدمی که بودم تا این آدمی که هستم، زمین تا آسمون فاصله افتاده.

صدای همه ی رو می شنوم و هیشکی صدامو نداره« از هدایتی که از مغز ترکیده ی وسط برج اول میگه، از سبز که حسرت رو دلش مونده، از طولانی که قلبشو شکستن، از نیمکت آخر که فکر میکنه من مزاحمم، از صدای لرزون مردی که خیلی برام آشناست، از همه ی صداها، من صدای همه رو دارم»

ولی به ظاهر یه لب و دهنم که صورتش فقط یه سری حرکات داره، یکی که میخواد یچیزی بگه ولی نمیتونه، یکی که یه مخزن حرف رو گلوش مونده، ولی لال شده، من همینم این روزا، خیلی غمگینم.

دیگه هم به هیچ ریسمونی چنگ نمیندازم، اگه قراره بیوفتم، بذارین بیوفتم.

خوشا مرگ دقیقا زمانی که نای نفس کشیدنت نیست...

#مرضیه_محمدی