صبح یک آذر از خواب بیدار شدم، چای صبحانهام را ریختم و مثل همیشه گوشیام را برداشتم تا پیامهای روزانه را چک کنم. اما چیزی عجیب بود. هیچ پیامکی از بانک یا شرکتهای خدماتی نیامده بود.
۳۰ روز آینده هر روز صبح همین اتفاق باز تکرار شد!
بله؛ خبری از قبض برق، آب، گاز یا حتی هشدار اقساط وام نبود. برای لحظهای احساس کردم چیزی اشتباه است.
فکر کردم شاید یک مشکل سیستمی پیش آمده باشد. اما وقتی شیر آب را باز میکردم و دیدم آب هنوز در لولههای خانه جاری است، یا وقتی تلویزیون را روشن کردم و فهمیدم که برق هم وصل است، کمی خیالم راحت شد. شاید بالاخره روزی رسیده بود که این سیستمهای لعنتی دست از سرمان برداشتهاند.
اما این سکوت فقط چند ساعت دوام آورد. تا عصر، تلفنم زنگ خورد و دوست نزدیکم، نرگس، با صدایی مضطرب گفت: تو هم این ماه پیامکی از بانک نگرفتی؟ انگار قبضها کلاً ناپدید شدهاند!
با خنده گفتم: شاید از ما خسته شدن و تصمیم گرفتن استراحت کنن.
اما نرگس جدی بود: نه، موضوع خیلی جدیه. امروز صبح رفتم دفتر خدماتی، اونا هم میگن هیچ قبضی تو سیستمشون نیست. انگار همه پرداختها پاک شده باشن!
تا شب، شایعههایی در شبکههای اجتماعی پیچید که سیستمهای پرداخت دچار اختلال شدهاند. بعضیها میگفتند قبضها بهصورت جمعی اعتصاب کردهاند، بعضی دیگر ادعا میکردند که این یک حرکت آزمایشی از سوی شرکتهاست برای معرفی سیستمی جدید.
صبح روز بعد که اول دی ماه بود، پیامکی از یک شماره ناشناس دریافت کردم:
ما قبضها، تصمیم گرفتهایم بازنشسته شویم. از این به بعد، همه پرداختها توسط سیستم پرداخت مستقیم انجام خواهد شد. دیگر نیازی نیست ما را دنبال کنید یا به یاد داشته باشید. ما از این پس فقط خاطرهای خواهیم بود.
نمیدانستم بخندم یا تعجب کنم. ولی وقتی اولین قبض برق خودکار از حسابم کسر شد و پیامک «پرداخت با موفقیت انجام شد» را دیدم، یک حس عجیب از آرامش داشتم. انگار تمام آن استرسهای همیشگی، که مثل سایه بالای سرم بودند، ناگهان از بین رفته بودند.
حالا زندگیام سادهتر شده. قبضها دیگر نمیآیند، نمیروند، و از یاد نمیروند. شاید روزی کسی داستان این تحول را تعریف کند و بگوید: «زمانی بود که مردم هر ماه با قبضها درگیر بودند، اما حالا فقط زندگی میکنند.»