
یکی_دو بار که دلنوشته یا خاطره ای رو منتشر کردم،دیدم که افراد بیشتری رو جذب میکنه.به همین خاطر از این به بعد مطالب علمی رو در قالب دلنوشته یا خاطره نویسی بیان میکنم.
من از بچگی مستند و برنا مه ی علمی زیاد نگاه میکردم و اولین باری که یک برنامه در مورد سیاه چاله ها دیدم،توی برنامه ی لذت دانایی بود؛یه برنامه_کودکِ مستند وارهِ علمی که توی اون با قطعیت، مطالبی در مورد سیاهچاله ها گفته بودند که من در تمام عمر کوتاه خودم،اون مطالب رو به عنوان حدیث فرا گرفته بودم.
اما با یه مروج علمِ کار بلد آشنا شدم؛یحی طباطبایی.
اگر ترویج علم رو کسب و کار به حساب بیاریم،آقای طباطبایی یکی از غول های این کسب و کار به حساب میاد،ایشون چندین ساله که در یوتیوب،آپارات و...کار تولید محتوای میکنند.
ایشون توی یکی از ویدئوهایی که در مورد سیاهچاله ساخته بودند،خیلی از باور های غلطی رو که من در اکثر جاها میشنیدم،اصلاح کردند.دوست دارم بعدا مطالبی رو که ایشون در ویدئوی خودشون بیان کردند رو برای شما هم ذکر کنم ولی حالا میخوام در مورد ماهیت سیاهچاله ها صحبت بکنم.
اول بیاید در مورد منشا سیاهچاله صحبت کنیم.
میدونیم که ستارگان میمیرند،ولی این یعنی چی؟
یکی از دقیق ترین بیان هایی که در مورد سیاهچاله ها شنیدم در فیلم <اوپنهایمر> به کار گردانی کریستوفر نولان بود، توی یکی از صحنه های فیلم،اوپنهایمر داره باجمعی از شاگردانش در مورد سیاهچاله صحبت میکنه(دیالوگ فیلم رو عینا آوردم):
[یک ستاره رو در نظر بگیرید،یه کوره ی وسیع که در دل فضا شعله وره.آتشی که بر ضد جاذبه ی خودش به بیرون تراوش میکنه،به شکلی متواضن.اما اگه سرد بشه،جاذبه بهش غلبه میکنه و منقبض میشه...]
بگذارید مسل یک دانشمند براتون توضیح بدم این متن وقیقا چی میگه.
ستاره ها جرم ها ی متفاوتی دارند،و انرژی عظیمی که به بیرون ساتع میکنند،حاصل واکنش همجوشی هسته ای هست که در مرکز ستاره رخ میده.این انرژی عظیم که به سمت سطح ستاره فوران میکنه،اثر گرانش روی لبه ی ستاره رو تا حدودی خنثی میکنه.خود واکنش با ترکیب هسته ی اتم های هیدروژن و تبدیل اونها به هلیم رخ میده.وقعی که جرم مواد واکنش دهنده به صفر برسه،واکنش همجوشی متوقف میشه یا به عبارتی <ستاره سرد میشه >.حالا نیروی گرانش عظیمی رو داریم که مواد رو به شدت فشرده میکنه.
بیشترین مقدار نیروی گرانش روی سطح یک ستاره است،چونکه در لایه های درونی،علاوه بر نیروی گرانش ناشی از مرکز ستاره(مرکز جرم ستاره)،نیرویی در جهت مخالف اون نیروی گرانشی اصلی هم وارد میشه که بخاطر جرم یا گرانش لایه های بالایی یه، همین نیروی مخالف اثر گرانش ستاره رو تاحدودی خنثی میکنه.

پس بیشترین گرانش روی سطح ستاره است.حالا این گرانش سطح ستاره رو به سمت داخل فشرده میکنه.
فاصله ی سطح از مرکز جرم ستاره کمتر میشه و به همین خاطر نیروی گرانشی قوی تری به سطح ستاره وارد میشه، در نتیجه باز هم ستاره فشرده تر میشه، و...این فر آیند همینطور ادامه پیدا میکنه تا جایی که ستاره به یک نقطه با چگالی نامتناهی تبدیل میشه که گرانشش هر چیزی رو به سمت خودش میکشه!
به نقطه ی ایجاد شده <تکینگی>میگند و یک تکینگی همیشه در پشت یک تاریکی عمیق پنهانه،چونکه در یک ناحیه تافاصه ی مشخصی از تکینگی،هیچ نور قابل دریابی یا قابل مشاهده ای از اون ساتع نمیشه،به مرز بین اون ناحیه و ناحیه ی بعد از اون که نور میتونه از چنگ سیاهچاله فرارکنه<افقرویداد>میگن.
این نتیجه که در آخر فرآیند،ستاره تبدیل به یک تکینگی میشه برای همه ی ستارگان رخ نمیده .اینطور که بهنظر میاد،این موضوع به جرم ستاره بستگی داره.
من توی کتاب تاریخچه ی زمانِ استیون هاوکینگ،شرایط تشکیل سیاهچاله رو با جزئیات خونده بودم،قول میدم که دو باره به اون کتاب سر بزنم و این مطالب رو براتون توضیح بدم.
ما نمیتونیم،درون سیاه چاله رو توصیف کنیم،چونکه از قوانین بنیادین درون اون خبر نداریم.
حالا این یعنی چی؟...ببینید،ما یک قانونی داریم به نام<اصل طرد پاولی >.این اصل،یکی از قوانین بنیادین فیزیکِ که در تمامی جهان صدق میکنه؛ولی موقع تشکیل سیاهچاله این اصل نقض میشه.
درواقع اصل طرد پاولی درون سیاه چاله اصلا صدق نمیکنه!
به همین خواطر ما باور داریم که داخل سیاه چاله یک فیزیک دیگر و قوانین دیگری حاکم اند.قوانینی که ما نمیدونیم و ...به نظر میاد که هیچوقت قرار نیست بفهمیم!
سیاه چاله،دره ی سرد و تاریکِ اسرار این عالمه که انسان قرار نیست به اعماق اون راه پیدا کنه و به بیرون از اون برگرده.
_چرا میگند که نمیشه از سیاهچاله خارج شد؟ به خواطر گرانش عجیب و قریبش؟
نه به این خواطر!
این موضوعِ خیلی گسترده ایه و جاش داخل این متن نیست،ولی فقط کلیت ماجرا رو برات میگم.
اگه تو با یک سفینه وارد سیاهچاله چاله بشی،از دید ناظرانی که از بیرون تو رو تماشا میکنند تو هرچی به سیاهچاله نزدیک تر میشی،حرکت سفینه ی تو،آهسته تر میشه،چونکه طبق نسبیت عام،در محیطی که گرانش قوی باشه،زمان نسبت به ناظرانی که در گرانش ضعیف قرار دارند،کند میشه! پس هرچی به سمت مرکز سیاه چاله بری که گرانش قوی تری داره،زمان برای تو از دید اونها،آهسته تر میگذره.
یعنی اون هایی که تو رو تماشا میکنند،میبینند که تو هرچه به سیاه چاله نزدیک تر میشی،آروم تر به سمت اون حرکت میکنی و در افق رویداد ؛حرکت تو کاملا متوقف میشه.(این اتفاق از دید تماشا گرانیه که دور از سیاه چاله ایستاده اند.)
اما...نظریه ی جنون آمیز نسبیت، میگه که خود تو خیلی راهت و بدون هیچ مشکلی وارد سیاه چاله میشی.اما نمیشه گفت که اونجا چه اتفاقی برات رخ میده،چونکه...همونطور که گفتیم اونجا فیزیک دیگری حاکمه.
_خوب،دقیقا چرا من نمیتونم از سیاهچاله خارج بشم،اگه که این به خواطر جاذبه نيست؟!
این جا چند جور میشه به این قضیه نگاه کرد؛اگر فرض کنیم که تو از سیاهچاله خارج بشی،از دید ناظران بیرونی این رویداد چطور دیده میشه؟ اونها میبینندکه تو هم روی افق رویداد متوقف شدی،و هم داری از اون خارج میشی،که این یک پارادوکس میشه.
مگر اینکه در اینجا یک سفر در زمان رخ داده باشه(مثلا نسخه ی پیر تر تو از سیاه چاله خارج شده) که اون هم غیر ممکنه.علاوه بر این،وقتی که تو وارد سیاهچاله بشی،بیرون سیاهچاله میشه نقطه ای در گذشته و مرکز سیاه چاله میشه نقطه ای در آینده،و از اونجایی که تو نمیتونی به گذشته سفر کنی،پس نمیتونی از سیاه چاله خارج بشی.
در حقیقت این امکان میتونه وجود داشته باشه که شما صحیح و سالم به درون سیاه چاله سفر کنید،ولی بازگشت به بیرون و توضیح اینکه در اون چی دیدید،ممنوع است.این تنیجه ایه که از ادغام نسبیت،نجوم و کیهانشناسی شناسی به دست میاد.
.