حالا که شروع کردم یادم نمیاد چی میخواستم بگم!
آها...یادم اومد!
قرار بود بی پرده یه صحبت کوتاه بکنم،میخوام بدونم کسی خودش رو جای من میگذاره یا نه؛
من خیلی عاشق علم ام،اینقدری که حاضرم باهاش وصلت کنم .اسم دانشمند که میاد...نمیدونین چقدر دوست دارم جای یکی از اون انسان ها باشم.انسان هایی که تقریبا هر صفت خوبی بهشون میاد؛دانا،پاک نیت،بزرگوار،دلیر(بله...گاهی یک دانشمند برای هدایت انسان ها ی دیگه دلیری زیادی از خودش نشون میده.)
میدونم دانشمند کسیه که؛
●علم زیادی داره
●تلاشی برای رسیدن به یک دست آورد میکنه
●مقاله های علمی در ژورنال های معتبر منتشر میکنه
●توسط جامعه ی علمی پذیرفته شده
خوشبختانه هنوز هیچ کدوم از این موارد رو ندارم.
با خودم فکر میکردم که اگر سخت درس بخونم حتمابه یکی از اون افراد تبدیل میشم .ولی بعد از اینکه نتونستم لغات زبان اینگلیسی رو حفظ کنم و نمره ی حفظ لغات رو از بیست،هشت گرفتم یکم ناامید شدم.
بعد ها فهمیدم من اولین کسی نبودم که این مشکل رو دارم،خیلی از انسان های معروف دیگه هم همینطور اند،بگذارید چند مثال بزنم؛
نیکلا تسلا رو حتما میشناسید_ابداُ کننده ی برق متناوب و امواج رادیوئی و...خیلی از تکنولوژی هایی که حالا باهاشون زندگی میکنیم _تسلا چون توی مدرسه نمیتونست درس حفظ کنه،معلمانش به پدر و مادرش گفتند:<این بچه مشکله عقلی داره!>
آلبرت انیشتین،به خواطر ناتوانی توی درس های مدرسه تنبل خطاب شد...کسی که وقتی اولین مقاله های خودش رو منتشر کرد،فقط یه کارمند ساده ی اداره پست بود و هیچ دکترایی هم نداشت(دکترای خودش رو چند سال بعد از انتشار مقاله های نسبیت گرفت)
خلاصه اینکه من دیگه برام هیچ فرقی نمیکنه که نمره ی مدرسه ام یا رتبه کنکورمچندمیشه،والدینم... اطرافیانم، هرچی میخوان بگن!
من خودم میدونم چی میخوام،حتی دلیلی نداره برای اونها توضیح بدم.
تنها آرزویی که حالا دارم اینه؛
یک دانشمند مطرح توی صف نانوایی بره سراغ موبایلش و بره توی ویرگول و مقاله های من با عنوان <معادلات دیفرانسیل برای همه> رو از روی کنجکاوی بخونه و من رو بشناسه.
فقط بدی ماجرا اینجاست که من کاملا گَس ام...کسی حاضر نمیشه بامن ارتباطی بگیره یا باهام دوست بشه.
اما من فقط هجده سال سن دارم...چقدر زمان نیاز دارم که حالا در دست ندارم؟
در آخر فقط یک متن کوتاه، که فلسفه ی ذهن من بر اثاث اون بنا شده:
ما همیشه خودمون رو بر اساس توانایی مون توی قلبه بر غیر ممکن ها تعریف میکنیم.ما روی این لحظات به عنوان بهترین موفقیت هامون حساب باز میکنیم... اما همهٔ آن را از دست دادیم. یا شاید فقط فراموش کردهایم که ما هنوز پیشگام هستیم و بهتازگی راه افتادهایم و اینکه بزرگترین دستاوردهای ما نمیتوانند پشت سرمان باشند، چون سرنوشت ما در بالای سرمان قرار دارد.🌌🖤🖤🖤