
متاسفانه ما یکبیماری داریم تحت عنوان[ دیوانگی]که انواع خیلی مختلفی داره.ویژگی مشترک همه اونها اینه که فرد کاری رو انجام میده که دیگران انجام نمیدن.برای مثال؛
من توی مدرسه،نمیتونم بیکار بشینم.وقتی زنگ تفریح میخوره نمیتونم برم سراغ بقیه و باهاشون حرف بزنم،واسه همین معمولا یه کتاب دستم میگیرم؛ یا/و غرق در افکاری زیرزمینی میشم(نمیدونم رمان یاد داشت های زیر زمینی اثر فئودورداستایوفسکی رو خوندید یا نه،میشه اینطور تعریف کرد که نویسنده ی یادداشت یه آدم زیر زمینی پر از افکار فلسفی برهم ریخته است.افکارش رو نامنظم و همونطور که به ذهنش میاد وارد کاغذ میکنه).حالا میخواستم گوشه ای از این افکار زیر زمینی رو باهاتون به اشتراک بگذارم.اما من...فقط هرچیزی که به ذهنم میاد رو روی کاغذ مجازی این صفحه وارد میکنم.
خوب...به [دل نوشته های زیر زمینی]خوش آمدید...
متاسفانه کسی اینجا حواسش نیست،ولی من دارم عمیق بهش فکر میکنم.فیزیک کوانتم راز هوشیاری رو بر ملا کرده...نه! اصلا اینطوری نیست،کوانتم هیچ جوابی برای هوشیاری یک انسان نداره.پنروز هم جوابی نداده،اون فقط یک نظر شخصی گفته که ممکنه درست باشه و ممکنه درست نباشه!
<درون مغذ پدیده های کوانتمی رخ میده.چیزی که فاقد این پدیده های کوانتمی باشه نمیتونه آگاهی داشته باشه>
البته آگاهی و هوشیاری باهم کاملا متفاوت اند،که تو دوباره اونها رو معادل گرفتی آقای جان نثاری!
آگاهی همون چیزیه که ابن سينا گفت:<پنج حس تجربی وقایع رو سنس میکنن و به ذهن ارسال میکنن،و بعد یک حس درونی همه ی اونها رو در قالب یک مفهوم مشترک همبند میکنه.>
خوب...آگاهی چی؟
_همون حس ششمی که ابن سینا گفت!
دقیقا!....اما هوشیاری چیه؟
کسی دقیقا نمیدونه،چون اینطور معنی اون رو در نظر میگیریم:
همین حسی که داریم.
اینکه ما...حس میکنیم که وجود داریم.این کاملا با اون آگاهی متفاوته.و خوب...داشتیم در مورد آگاهی صحبت میکردیم، راجر پنروز چی می گفت؟
میگفت توی مغذ پدیده های کوانتمی رخ میده؟
...توی مغذ انسان نمیتونه پدیده های کوانتمی رخ بده!
این فیزیک دان ها توی آزمایشگاه ها پدر خودشون رو در میارند که یه پدیده کوانتمی مشاهده کنن تا روش مطالعات انجام بدند،شرایط ایزله ایجاد میکنند،در دماهای پایین دنبال حوادث کوانتمی میگردند؛چجوری داری میگی داخل یه محیط گرم و خیس و آشوب ناک داره پدیده های کوانتمی دخ میده و تازه موضوع مشاهده رو در نظر نمیگیری...عذر میخوام آقای پنروز ولی شما یا با پارتی بازی جایزه ی نوبل کسب کردید یا عقلتون رو از دست دادید که دارین یک چنین فکری میکنین.
اما...خودمونیم،کی از کوانتم درک کاملی داره؟
فیزیک کوانتم هنوز یک علم کاملا غریبه! شاید ما این پدیده ها رو نتونستیم بشناسیم...
شاید نه!ما قطعا با علم کوانتم آشنایی نداریم.
ریچارد فاینمن بهتر از من این موضوع رو بیان کرده:<اگر حس کردید که کوانتم رو فهمیدید،بدونید که اون رو نفهمیدید!>
باشه خواننده ی گرامی،بخندید!
ولی امسال من معنی حرف ریچارد رو میتونیم درک کنیم،نه شما.
حالا هرچی...ما که میدونیم مشاهده ی ما وضعیت جهان رو تعیین میکنه؛این رو خیلی خوب میدونیم.
_یعنی میخوای بگی قبل از به دنیا اومدن تو به عنوان یک عنصر آگاه و هوشیار،ماه وجود نداشته چونکه تو نبودی تا بتونی اون رو ببینی؟!!
●خوب...آره!چرا که نه؟قبل از اینکه من به دنیا بیام تا به ماه نگاه کنم ماه وجود نداشته،و هر زمان که به ماه نگاه نکنم هم ماه وجود نداره.
_حرفی نزن که<حتی غلط هم نیست!>.
●باشه...از این به بعد از آزمایش صحبت میکنم.
_بگو ببینم،چی میگی!
●بسیار خوب،آزمایش دو شکاف رو که یادت میاد؟
_آره،ذرات رفتار کلاسیک از خودشون نشون نمیدادند،چه ربطی داره به بحث مشاهده؟!
●درست وقتی که یک حسگر پشت صفحه ی دو شکاف قرار میدادند تا محل عبور ذره رو تشخیص بدند،دیگه ذرات رفتار کلاسیک به خودشون گرفتند.همون لحظه بعضی ها گفتند که این به خواطر اثر مشاهده گره...قانع نشدی؟بزار یک مثال دیگه برات بزنم.موبایلی که دست منه و من دارم باهاش تایپ میکنم!
ذرات بنیادین تشکیل دهنده ی اون تحت تاثیر اصل عدم قطعیت هایزنبرگ اند،اونها نمی تونن در عین حال مکان و انرژی مشخصی داشته باشند،چه چیزی داره تعیین میکنه که اونها یک وضعیت مشخص به خودشون بگیرند؟
مشاهده و اندازه گیری من!
من یک موجود هوشیارم و زمانی که این ذرات رو مشاهده میکنم اونها یک وضعیت مشخص به خودشون میگیرند.
_من فقط میگم تو یک دیوانه ای! یعنی میخوای بگی موبایلت وقتی نگاهش نمیکنی وجود نداره؟!!!
●نه! من نمیگم مشاهده ی من وجود یا عدم وجود موبایلم رو تایین میکنه...من میگم که مشاهده ی من روی وضعیت موبایلم تاثیر میزاره.
_خوب ارتباطش با موضوع آگاهی چیه؟
●...اووووممم...نمیدونم!
_پس تو که کلی حرف میزدی،حالا میگی هیچی نمیدونم؟!
●نه من، نه همه ی دانشمندان ؛هنوز هیچی نمیدونیم،به چند دلیل:
*سر و ته کوانتم هنوز جمع نشده!
*علوم مغز و اعصاب هنوز توی مرحله ی نوزادیشه!
*ما تعریف دقیقی از آگاهی و هوشیاری نداریم
*...
_چی شد؟ تعریف دقیقی از آگاهی و هوشیاری نداریم؟
مگه تو همین چند دقیقه پیش اونها رو تعریف نکردی؟
●نه!
باشه...باشه! فرض کنیم آگاهی و هوشیاری رو تعریف کردیم،اما هنوز خیلی جای بحث باقی میمونه!
مثلا:
آگاهی رو چی تعریف کردیم؟تعریفی که ابن سينا گفته بود؛یک حس درونی که تمام حس های حواس پنج گانه ی ما رو همبند میکنه.چون مثلا اگر من به شما بگم<بشقاب>، شما تعداد بیشماری از حواس رو همزمان با هم ادقام کردید تا مفهوم بشقاب رو داخل ذهنتون بیارید،از اونجایی که وقتی من گفتم بشقاب،گوش های شما این واژه رو شنیدند و با حافظه ی شما که از کودکی این واژه رو دائما شنیده ادقام کردند و همون لحظه تصویرش رو در ذهن خودتون تجسم کردید و درست در همون لحظه کار کرد اون اومد توی ذهنتون،و همه ی اینها باهم بودند تا شما مفهومی مانند <بشقاب> رو درک کردید.
اما خیلی وقت ها هست که ما در عین حال که دریم این پردازش ها رو انجام میدیدم،هیچ درکی از مفاهیمی که مغزمون داره پردازش میکنه نداریم.
عجیبه ؟
نه! چونکه همین حالا که شما خواننده ی عزیز دارین این نوشته رو میخونین کلی پردازش توست مغز شما در حال انجامه که به بخش<هوش یاری>شما،ارائه نمیشه ولی در اعماق وجودتون نسبت بهشون خود آگاهید.
یه نمونه اش موقع خوابه ؛موقع خواب انواع صدا ها میاد.ماشین رد میشه،بقال سر کوچه داد میزنه،همسایه بالایی ...ولی شما هیچ واکنشی نشون نمیده،اما یوقت،نوزاد توی خونه گریه کنه!...همگی : <واااایییی، چی شده؟! بیدار شین!!...>.
مگه شدت صدای اون بیشتر از بقیه بود؟
لزوما نه!
پس یکسری وقت ها هست که ما آگاهیم،ولی مفهومی وجود نداره.بر عکسشم هست.
ما یه بیماری داریم تحت عنوان آگنوزیا.اینها یک قسمتی از مغزشون به نامِ_اگر اشتباه نکنم_لپ پریتال و تمپورال اونها آسیب دیده که حدس زده میشه مربوط به ارائه ی پردازش های درونی به هوشیاری ما اند.
من حالا وقتی لیوان جلوی چشمم رو میبینم،دو قسمت مغزم در گیر دیدن اون هستند،نیمکره ی راستم مسئول پردازش چشم چپ منه و بلعکس. من این رو میبینم.
یه سری از افراد هستند که قسمت راست مغزشون که مسئول پردازش تصویره آسیب دیده ولی قسمت چپشون سالمه،بهشون یک لیوان ميدند و میگند که نقاشی بکش.
طرف میاد_سمت راست مغزش آسیب دیده دیگه،سمت چپش سالمه_قسمت راست لیوان رو میکشه،قسمت چپش رو نمیکشه!
بعد میپرسن این چیز غیر عادی ای نیست؟
میگه که <نه!...ایناهاش دیگه،دارم این لیوان رو میبینیم...>
یعنی،نمیفهمه که نمیفهمه!
به تفاوت این داستان دقت کن؛وقتی که طرف کوره و نمیبینه میگه که<خوب...نمیبینم!> ولی اون اصلا نمیفهمه!
_خوبه...تا همینجا قانع شدم.فهمیدم که نمیدونیم چیه!
●با این تفاسیر هنوز نمیتونیم هیچ صحبتی در مورد آگاهی/هوشیاری بکنیم.میشه اینطور در نظر گرفت که روزی ما درکی کلی از آگاهی و هوشیاری به دست خواهیم آورد،ولی هرگز توانایی باز نویسی اون رو پیدا نمیکنیم!
_چرا؟
●خوب این باور شخصی خود منه...:خداوندگار در لحظه ی شروع همه چیز،هوشیاری،آگاهی و نیت رو در غالب یک الگوریتم نوشت. موجوداتی که در کالبد اون الگوریتم شکل گرفتند نمیتونستند اون رو باز نویسی کنن چونکه خارج از محدوده ی برنامه شون بود.
پایان فصل اول.