
پری خوانی 1313
خورشید! معمار می اوری دخلی به کارش نداشته باش . معمار هرچقدم متبحر و پرآوازه مناری رو میسازه که بلده پرچمی رو علم میکنه که علمدارش ه .
مث این مشاطه ای که رفتی دم پرش , ازش دم طاووس خواستی . وقتی میگه : نمیشه . شما به زبون بگو : حق با شما
اینجا رو دیگه نگو اگه نگم میگه: خره , نفهمید . البت که خرم میفهمه.
خاصه که چادر کشیدی رفتی پیش تاجی گل !
تاجی ,کلهم مشتری ش سرانگشتی همون دو سه تایی ن که محکمه از نیم بها شهادتشون معذوره .
مشتری هایی که بزرگاشون از سر نظافت و زور خالی نبودن عریضه و آبروداری های بی اهمیت , آب به دوغ بستن و دس تاجی رو دو سه ساعتی بند به تیمارداری و لله باشی . خودشونم سی بزک های جدی .
حتمی هم نشستی اون ژورنال فرنگی های عهد عتیق تاجی رو ورق زدی . زمانی که تاجی تو خیالش , خودش رو مشاطه گر سالن اِبرو تو میدون فردوسی می دید . تاجی که فر شش ماه رو از ننه خدابیامرزش یاد گرفت . روحش شاد باشه. موهای همه مون رو به ضرب آب قند , شق و رق می کرد مث برق گرفته ها و سیخ شده های زخمی . یه گُله رژ هم تپه می کرد رو لپ هامون عینهو عروس دهاتی های باردارشده شب زفاف
خواهر جان رفتی ژورنال بدست , کل کل کردی با تاجی !
تاجی هم کم نذاشته , موهات رو کرده کاکل بلال . خودت هم عین بلالِ آفت زده .