
خانجون قیاسش از فرنگ بهشت بود . فرنگی های خوش آب رنگ را قوس و قزحی از حوریان بهشتی رقم میزد . میگفت: اینجا بهشت است! پیرهنی قواره گز کرده از رنگ های آجری و طرح های چشمگیر سیاه میپوشید و میچرخید در جماعتی که بهشتی اش میخواند. خودش از سادگی , راحت بهشت بود از پس انهمه صمیمیت و تپش های مهربانانه.
پپسی دوست داشت. لیوانهای بزرگ مک دونالدی به شعفش میاورد. اما چیزیی که به تحیرش وامیداشت سوپرمارکت های رنگینی بود که آیینه بندی شده بودن به تکثر بیشتر. همان که بعدا بهانه جویش کرد . حیرت میکرد و طعنه زن میشد به قاچ های کوچک هندوانه و برش های نازک دیگر کدوِییان .
به گوجه فرنگی های بسته بندی شده درسبدهای کوچک نیشخند میزد به دنبالش وصف خرید سبزی های خرمنی از کوچه بازار تهران .
عارش میامد از این تجملات ظاهری . عارش میامد دست دراز کند یک حبه ی کوچک بردارد. آیینه ها انگاربرایش دهن کجی میکردند . به اینهمه اندکی عادت نداشت . دلش میخواست جلوی چشمش گونی گونی باقالا و نخود کوه کنند و تمام میدان نگاهش پُر شود. همه ی اینها را پَروپوشالی میدید به چشم تحقیر .
فصل انار که نزدیک شد. برگشت تهران .
اهل یاس و رازقی بود . اخر هم خسته شد. یه روز که پیچ امین الدوله پیچید اون دیگه نپیچید . رفت و مارو با لطیفه ی بی نمکی که : پادشاهی سه پسر داشت به نام های جمشید و خمشید و گمشید تنها گذاشت.