
شاگردام ازم پرسیده بودن عاشق شدی؟ منم گفته بودم : "نه"
الکی گفته بودم ,عاشق شده بودم به اندازه ی موهای سرم . بنظرم عشق مثل یه رگه ی طلاست تو معدن زندگی ادما.رگه های ریز و مویی در اطراف ایجاد می کنه.بعداز دور که نگاهش می کنی می بینی تبدیل شده به نقش های تو در توی طلا.
ادما تو زندگی شون تنوع عشقی ندارن. یعنی دفعتا دچار تنوع عشقی نمیشن. اگه موی تابدار ی به وجدشون میاره تا به اخر دنبال همون موی تابدارن .شکست عشقی شون هم از همون موی تابداره.
یه بار موی تابداری رو انتخاب می کنن که خیلی تاب داره , تابداریش رو تاب نمیارن.
دفعه ی بعد عاشق موی تابدار پر پیچ و خمی میشن و خودشون رو تو پیچ و خم زلف یار گم می کنن .
دفعه ی بعدتر یه زلفی رو انتخاب می کنن که تاب خیلی نرمی داره و تاب شوریدگی شون رو نمیاره. خلاصه که عشق رو دست کم نگیرید.موضوع قابل تاملی ه.
دیدید بعضی ها عاشق ته دیگ سیب زمینی هستن؟ منم عاشق بادمجان هستم .عاشق خورشت بادمجان. عاشق دلمه ی بادمجان. عاشق حلیم بادمجان.عاشق میرزا قاسمی جان. عاشق کشک بادمجان.
دوازده ساله بودم که عاشق دلمه بادمجان شدم .یه تپلی شکم برامده با کلاه کج.بانوک قاشق یه فشار کوچیک به شکمش می اوردم اونم بلافاصله سفره دلش رو برام باز می کرد. بقول سهراب:
" دانه های دلش پیدا بود ".عشق دوازده سالگی , قاشقی از قهر و اشتی های شیرین و تلخی های خواستنی بود.
پونزده سالم بود. عاشق کشک و بادمجان شدم. مادر می گفت: کشک بادمجان شلخته است. بی برنامه است. همه چیزش به همان اغواگری پیاز داغ بی همه چیزش است. تردی اش تو را گول می زند. به خیالت می شود انچه که تو میخواهی. رنگ و لعابش کشکی ست.سیرداغ خوش مرامش شب شرابی ست که به بامداد خمارش نمی ارزد. خوشی شبانه که گذشت فردا صبحش از بوی بی مرامش خلاصی نخواهی یافت.بادمجان را می کوبند و این دوتا دردانه را می زنند تنگش.اگر این دوتا نبودند بدرد ماله ی جرز دیوار هم نمی خورد.
واما حلیم بادمجان , شد عشق دهه ی سی زندگیم .مجموعه ی قوام یافته از شورباهای دهه بیست.امیزه ای ازاب و عصاره های بسته بندی شده ی بی تجربگی های ناکارامد.
دهه ی بیست زندگی م با یه پاتیل احساس و یه ملاقه ی بزرگ علاقه ادامه یافت.اب زیپوهای عشقی را به اسم ماجراهای عشقی به خورد خودم میدادم.چقدر هم آه کشیدم به هوای دم گیرا .
خورشت های بادمجان دهه ی بیست , دریایی از شوری و سرمستی های بی پایان بود.
وفصل میرزا قاسمی جان , ترکیبی از اعتنای بی توقع , از دانستن اول بودن مرغ یا تخم مرغ .طعمی از جنس سیر تفت داده شده. تریاق و مرهم سرماخوردگی و خط وخش های صدادار سرفه های گاه و بی گاه اسیر تفت داده شده انگار به میرزا قاسمی معنای دیگر داده. بوی دود و اتش میرزا , اصالت و ریشه باتجربگی ست .میرزا از سرزمین هیزم های سرخ و اتشین امده که باید یا می سوخته یا از این خطر گذر میکرده .میرزا خط های پهن و کشیده و عمیق تجربه های زندگی ست.