
خورشید خانوم ! بنظر شما مطبخیِ بهشت قرمه سبزی بلده ؟ مثلا یه روز که روشنی پیه سوز اسمون هنوز قوت داره. رایحه ی اغواگر قرمه سبزی تو صوراسرافیل بدمه , مژده رستاخیز زندگی بده. ادم و ادمیزاده هلهله کنان و تسبیح چرخان شکم را به شام قرمه سبزی وعده بگیرند؟
بیخود غیه نکش و ایمونَمو به خرده نگیر! والا خواهر وعده ی قرمه سبزی, بهشتی تر ازغلمان هاش ه . اگه به غلمان بهشت باشه که باز مینشینه و ارد چای میده . هرچند که ترک عادت موجب مرض ه. خودش
هم سرش نشه خودم تاب نمیارم. حوصله م سر میره. تا کی جوی شیر و عسل . تاکی میوه های بهشتی و ویارهای چشم برهم زدنی!
داشتم میگفتم , قرمه سبزی.
اصلا بهشت اونی ه که شبای جمعه ول مون کنن زمین . پیچیده از سرکوچه خانجون چشمت بچرخه سمت پنجره ی باز مطبخ خانجون.صدای دیگ و قابلمه بریزه بیرون . شکوفه های قل قل زن قرمه سبزی سرریز کنه از هره ِی سیمانی لبه ی دریچه. بوی دستهای خانجون و برنج ایرانی و زعفرون اب کرده بشه نفس های کوچه .
راستی خورشید! شب جمعه ول کنن , خانجون حتمی میره خونه ی خانجون خودش . یحتمل بعد بارگذاشتن و جا انداختن خورش, رخت میکنه و راه میفته.
اونوقت از سردابه شون با اون پله های بلند و طاق کوتاهش رد میشه .حتمی دستی هم بر خشکه تنقلات میبره. تخمه کدویی . گندم شادونه ای . مربا و ترشی .
انگاریی دکان حبیب ترکه. خورشید ! یادته میرفتیم ازش آبنبات قیچی و نخود کیشمیش می گرفتیم؟ یه شب آقاجون آمد با یه سیاهه ی بلندبالا از بدهکاری هاش بابت نخود کیشمکیشا .خنده کنان گفت: زن! حواست پی دخترا باشه . خونه خرابم کردن ...
بعد خانجونم تو سایه روشنای اتاق و نورهای رنگ گرفته از شیشه های ارسی میشینه کمک خانجونش سالاد شیرازی درس میکنه .خوشی کیف اور. تاب خوردن رایحه شیرین پیاز سفید و تاب دادن مزه های بهم تنیده روی موج عطر قرمه سبزی سوار میشه و مبدل به دختری میشه بافته از شمامه هایی که دایم از مطبخ به اتاق تاب می خورن . آخ. خوش بحال خانجون .
خورشید! بی خانجون مزه نمیده. همون بهشت سفره میندازیم از سر تا ته . ردیفی و قطاری. همه خانجون ها .
اقاجونا. خان داییا .عمه خانوما. بچه ها. نوه ها . نبیره ها . ندیده و نشنیده ها .مینشنیم دور هم .
اون دور دورها , ته سفره .
همونجا که زمین چسبیده به اسمون , دو نفر برگ پوش . نه مزین به حریر تافته . نه پوشیده به پیژامه ای از جنس دبیت . عفت عمومی حریحه دار کن.
نشستن دارن نون و سیب میخورن از خانجون نام و نشون میپرسم . معلوم دارم می شه ادم و حوا هستن.
عرض ارادت , لایک میفرستم. به سوتفاهم میگیرن . ته مانده ی سیب حواله م میکنن . می افته وسط بشقاب خان بابا . خان بابا هم غیظ می کنه. بشقابش را می توپه تو صورت خان عزیز . خان عزیز هم واسرنگ می ره تو شکم یکی دیگه .همه بهم میریزن . سفره بهم مپییچه . قرمه سبزی ها تلف می شه . مجلس بهم میخوره. اخرسر ما میمانیم و غلمان اقا و جوی های شیر و عسل و میوه های اراده کردنی . علی الدوام شب جمعه های نامعلوم و سوالات بی جواب