
فی الحال راپورت کلاس طبیعیات را چه مرقوم کنم؟ افکارطوفانزده و شماتت های خانم صفوی ,
اظطرار خالی الذهن ,دغدغه ی بی ساحل شاگرد ممتاز بودن مدرسه ی عالی " بیت ال " دلم را به
آشوب انداخت .
آیا از دماغ طفل شما آب میاید؟
فخری خنده اش را فروخورد وسیبیل طبیب فرنگی لرزیده بود . همگی در این هیجان علمی , کنجکاو
شهرزاد از هفت خوان گذشته و سخن های نغز و جوانش بودیم . خانم صفوی طوفان زده , در امواج
به ساحل رسیده ی جوانیش , نگران حسن شهرت مدرسه ی تحت لسیانسه امیریکاییه اش بود. غر
میزد و سرکوفت : " اینهمه ادب و اطوار از میس هیل درس کردید
سراخر هم وا رفتید و غش کردید! مکرر نگفتم خیره و زل , گل میخ چشمان نشوید؟ شدید. دهانتان
هم به قاعده ی پرش پشه ای گیج و بی هوا از هم بازمانده بود
خانجون این قسم رنجوری ها را باجوشانده و آب نمک روان درمان می کرد . هیچ اعتنایی هم به
لوزه تین ته حلق نمی نمود. طبیب های فرنگی را درس پس داده ی حکیم حکمای آموخته به تجربه و
دوده چراغ خورده ی قدیمی ها میدانست
با گوشه چشمی تمسخر امیز میگفت فلانی دو سال لگن ورداشته و گذاشته . تصدیق حضرت عباسی
اش را قاب سینه دیوار کرده
به جای قسم سقراط , سقراط را به آبروی امام حسین قسم داده که تو خودت پیامبر واری و بزرگوار
این ق سم تصدیق گیریی ها را خودت لاپوشانی کن .
بقول میس هیل باان لهجه ی سلیس نابلدش : "زمان میخواهد تا سنت و مدرنتیه بهم اخت شوند."
اما ما شاگردان دبیرستان اناث آمریکاییه باید به علم و دانش روز برکشیده می شدیم و سنت های خرده
کهنه و بی مایه را دورمی انداختیم .
وحالا چرا فخری ریز خندیده بود؟ محض خاطر یاداوری قندیل آب دماغ بسته ی نورالله , پسر اقدس
خانم بود. دخل و ربط دهان گشاده و نظرهای خیره چه بود؟
طبیب جوان گردن فراخ , شیت و شات کنان برای دختران طلسم شده , دعای مجرب تقریر میکرد .
چونان نوای فلوت زنی که
خارج مینواخت , "شینش" میزد. حساب در رفته , پونزده الی بیستایی , "شین" شیشکی بست .
به گمانم دراین فقره ی راپورت نویسی حکما باید دست به دامن عزت الدواله که نسبتی با این فلوت
زن از ینگه دنیا دررفته ی ناپخته ی روزگار شد .
منابع: روزنامه عالم نسوان . فرهنگ نویسی جمالزاده . جلد سوم تهران قدیم . جعفرشهری. واژه یاب