ویرگول
ورودثبت نام
parisa
parisa
parisa
parisa
خواندن ۳ دقیقه·۵ سال پیش

پریخوانی 1312 (ادامه)

خورشید ! یادته حکایت خانجون رو درمورد عدس پلو ؟ انصافا بعضی از دروغا چقد به دل میشینه . چقد به آدم کیف و ذوق میده. دلت میخواد باور کنی . باور کردن هم نوعی زندگی ه مثل.....

ولش کن . باز سرنامسلمونی رو وا میکنی و ایمون سوزی راه میندازی.

خانجون می دونست قایمکی عاشق اون پسرک لندوک شاگرد تعمیرکارم . البته خوب .... عشق که نه !

اون سرساعت نگاهش منتظر رد حضورم بود . منم از این نگاه منتظر , می جوشیدم . یحتمل دفترخاطراتم رو

خونده بود. از دبیرستان که برمیگشتم . ساعت سه و ربع کم که می شد. قلبم تندتر می زد . نفسم به لکنت می

افتاد .تمام دنیا میشد نگاهی در کسوت بی اعتنایی .مستقیم جلوم رو نگاه می کردم اما همه ی بینایی م

متمایل به گوشه ای بود که پسرک به تماشا ایستاده بود.

نقش افرینی بعضی از برش های زندگی , میشه معناهای شیرین . انگاری تو دلت قند آب کردن . آب قند ها

میشن نقل و نبات و جشن هفت شبانه روز پا می گیره. پایکوبی و دست افشانی می شه. تو می تپی* تو تکرار

ایستادن همه ی دنیا و کاینات .دوباره نشاتی و نیرویی برای حرکت زمین

یه روز از مدرسه آمدم . خانجون تو مطبخ بود . پرسیدم : خانجون ! ناهار چی داریم؟ گفت: عدس پلو . منم غرّ و

پُرّ . راضی و ناراضی نشستم سرسفره ی عدس پلو . ماکارونی هم بود. شوخی کرده بود. خورشید !

نمی دونی چقد خجالت کشیدم . همونجا بود که یه داستان از عدس پلو سرهم کرد. خورشید! حالا که فکر می

کنم , خانجون چقد دانا بود . دانای کل در مبدل کردن بی میلی به اشتیاق.

یادته داداش رو ؟ بهش میگفت دهنت یه تونل تاریکه تهش یه دره.اونم که شیفته فیلمای کابویی .

یه بزن بهادر فردین مآبی باشه . هی بزنه اما نخوره . یه دره هم باشه که وظیفه ش نفله کردن آدم بده باشه

.به این هوا , همه لقمه ها رو به قعر دره میداد و میشد قهرمان داستان خودش .

خانجون اون روز که دیس عدس پلو رو گذاشت تو سفره .

گفت : "رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود." تعریف کرد حافظ هم

شاعری بوده که شاگردی یه تعمیرکار رو می کرده. میشسته دم دکون . غزلی می گفته ,مرهم دل . دلی تعمیر می

کرده . میسپرده به رِند که از حوالی مسجد ردش کنه . گاه آچار کشی میکرده و پیچ و مهره هاش رو از میکده

آنوش ارمنی سفارش میداده. گاه موتور شویی می کرده و نسخه آب حیات قاطی بوسه ازلی میپیچیده . یاتاقان

زده ها رو حواله خرابات می کرده . خال جوشی ها رو با خوش باشی و دل امیدواری ضبط و ربط می کرده و شماره

ثبتشم بر جریده عالم می سپرده.

خلاصه که اوسا شاگردی بوده در جمع حلال خورهای بی صرفه .

یه روز ساعت سه و ربع کم . چشمش به یه دختر دبیرستانی میفته . این دختر , مامورِ برنده ی دل و دین اوسا

شاگرد بوده. اوسا شاگرد تو دلش آشوب قیامت میشه . دختره نیمه شبا میامده به خوابش که : "ای عاشق دیرینه

ی من خوابت هست!"

از باده شبگیر و از تحفه روز الست میگه . از خنده و زلف گره گیر . از توبه های شکسته . معهذا "خیاط هم در کوزه

افتاده بود"

"این چه استغناست یارب این چه قادر حکمت است کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست"

پس لباس رندی میپوشه و به شکرانه و از روی طلب عذر . اطعام میده.

"بعداز این دست من و زنجیر نگار / چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گرببینم خم ابروی محرابش باز / سجده ی شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم ان دم که چو حافظ به تولای وزیر /سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم"

از روی نازکی طبع و فراست زاهد خفه کن . عدس پلویی نذر میکنه و به رسم ادب میگه:

"رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار / دستم اندر ساعد سیمین ساق بود"

خورشید! حتمی خانجون دفترخاطراتم رو زیر رو کرده . چون چند وقت بعد لای عدس پلو جای کشمش , خرما گذاشت . اونم فهمیده بود شاگرد تعمیرکار عمرش به یه تصادف بند بود . تقدیرش , کوتاهی عمر بود و داستانش اشکای منو و خرما لای گسستگی دونه های تسبیح

داستان کوتاهداستان نویسیادبیات
۱
۰
parisa
parisa
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید