وقتی داستان کتاب انسان در جستجوی معنا رو میخوندم تو خیلی از قسمت های متن کتاب با خودم میگفتم مگه میشه توی این شرایط هم باز ادامه داد مگه میشه باز امید به خلاص شدن از شرایط رو داشته باشی ولی واقعا برای ذهن من محال بود رهایی از اون اردوگاه کار اجباری با اون حجم فشار روانی و تحقیر اطرافیان!
اما بعدش به سختی ها و ناراحتی هایی که توی زندگیم پشت سر گذاشتم فکر کردم و دیدم با توجه به اون شرایط و روحیه و حال من اون فضا برام کمتر از اردوگاه کار اجباری سخت طاقت فرسا نبوده، اما تونستم که خورده های خودمو جمع کنم و دوباره ادامه بدم شاید یکی از ویژگی هایی که دارم همینه، که در زمانِ خوندن این کتاب متوجهش شدم اینکه من هرچقدر هم تو شرایط بحرانی و سختی قرار بگیرم هیچوقت عقب نشینی و کم آوردن ندارم هرچقدرم بخورم زمین هرچقدر بندازنم زمین بازم بلند میشم بازم جا نمیزنم و انقدر میمونم و ادامه میدم تا از اون شرایط نجات پیدا کنم درسته بعدش یه بحران شدید روانی در انتظارمه و بعد از گذشت اون شرایط تازه بدنم شروع میکنه ترمیم احساسات آسیب دیدم و خالی کردن اون فشاری که پشت سر گذاشتم و سخت تر از اون شرایط این بحران روانی بعدش برام هست ولی خب هیچوقت نجنگیده نمیبازم!
اما بعدش به سختی ها و ناراحتی هایی که توی زندگیم پشت سر گذاشتم فکر کردم و دیدم با توجه به اون شرایط و روحیه و حال من اون فضا برام کمتر از اردوگاه کار اجباری سخت طاقت فرسا نبوده، اما تونستم که خورده های خودمو جمع کنم و دوباره ادامه بدم شاید یکی از ویژگی هایی که دارم همینه، که در زمانِ خوندن این کتاب متوجهش شدم اینکه من هرچقدر هم تو شرایط بحرانی و سختی قرار بگیرم هیچوقت عقب نشینی و کم آوردن ندارم هرچقدرم بخورم زمین هرچقدر بندازنم زمین بازم بلند میشم بازم جا نمیزنم و انقدر میمونم و ادامه میدم تا از اون شرایط نجات پیدا کنم درسته بعدش یه بحران شدید روانی در انتظارمه و بعد از گذشت اون شرایط تازه بدنم شروع میکنه ترمیم احساسات آسیب دیدم و خالی کردن اون فشاری که پشت سر گذاشتم و سخت تر از اون شرایط این بحران روانی بعدش برام هست ولی خب هیچوقت نجنگیده نمیبازم! قشنگ ترین چیزی که یادگرفتم از کتاب انسان در جستجوی معنا بخش لوگوتراپی بود و واقعا جزو حقیقت هایی بود که فکر میکنم هر آدمی لازمه بدونه اینکه هر ناامیدی و افسردگی و رنجی که داری لازم نیست که حتما نشونه یا نتیجه مشکلات روانی باشه بلکه ممکنه نشون دهنده چیزی باشه که تو باید حرکت کنی و شرایط رو تغیر بدی و حتما تو بیمار نیستی که خود این مطلب باز توضیحات بیشتری داره ولی در کل این قشنگ ترین یادگیریم بود.
قشنگ ترین چیزی که یادگرفتم از کتاب انسان در جستجوی معنا جزو حقیقت هایی بود که فکر میکنم هر آدمی لازمه بدونه اینکه هر ناامیدی و افسردگی و رنجی که داری لازم نیست که حتما نشونه یا نتیجه مشکلات روانی باشه بلکه ممکنه نشون دهنده چیزی باشه که تو باید حرکت کنی و شرایط رو تغیر بدی و حتما تو بیمار نیستی که خود این مطلب باز توضیحات بیشتری داره ولی در کل این قشنگ ترین یادگیریم بود.
یادگرفتم که زندگی لابه لای همین امید و ناامیدی و شکست و موفقیت های ماست که معنا پیدا کرده اینکه انسان بعد از یه شرایط بحرانی خیلی از نعمت هایی که اطراف خودش و در وجود خودش هست رو پیدا میکنه و بنظرم رنج و شکستی که باعث بشه تو خودت رو پیدا کنی و تکلیف خیلی چیزارو با خودت مشخص کنی از هزار تا موفقیت و شادی که هیچ بهره ای برات نداشته باشه ارزشمند تره، من لابه لای حال خرابیام خدارو پیدا کردم،خدا یه شبایی رو برام صب کرد که فکر میکردم از شدت غم شب اخره زندگیمه اما خدا نجاتم داد دستمو گرفت و من تو اون حال و هوا خدارو میدیدم اغوششو حس میکردم برای همین میگم ادم توی غم رشد میکنه تو لحظات ناامیدی هست که تو امید رو پیدا میکنی، غم و سختی همیشه هم بد نیست تا وقتی نجات دهنده خداست:)❤️?
که توی سختی هام فهمیدم چه افرادی تو زندگیم هستن که وقتی زمین بخورم پاشونو میزارن روی گلوم و یا ادمایی که کمکم میکنن از این شرایط بیام بیرون در شرایطی که هیچی نمیتونه حالمو خوب کنه تلاش میکردن حتی شده ثانیه ای لبخند رو بیارن روی لب هام و همین انسان ها امید شدن توی قلب من برای زودتر حل کردن اون شرایطم امیدی رو در من به وجود آوردن که توی نقش خیالم جونه زد و منو از اعماق تاریکی به سمت نور برد به قول شاعر خیال خوب تو لبخند می‌شود به لبم وگرنه این من دیوانه غصه ها دارد?
خیلی جاهام افکار و خیال های مثبت نجات دهندم بودن و امیدواری رو بهم تزریق می‌کرد، مثلا شرایطی که بعد از رهایی از این مشکل برام ایجاد میشد رو تصور میکردم و دلم میخواست زودتر ازش عبور کنم تا برسم به اون شرایط ایده آل، درسته خیلی وقتا دقیقا اون تفکرات من پیش نمیومد اما توی اون زمان مثل یه شیشه آب خنک توی دل گرما بود برام و شوق رسیدن به آب خنک امید دهنده بود به پاهام برای حرکت.
تو اوج سختی پلکامو چند ثانیه میزاشتم روی هم و تصور میکردم که این لحظات تموم شدن این اردوگاه کار اجباری تموم شده و من ازش سربلند بیرون اومدم و این نیرو میشد برای حرکتم،پس فهمیدم باید صبر داشته باشم برای ادمایی که بلدن صبور بودن رو همیشه بهترین اتفاقا در بهترین زمان ممکن اتفاق میوفته و صبر بخشی از امید بود برام
من تو اوج سختی هام اسم روشنا رو شنیدم و یه روشنی رو می‌آورد توی ذهنم وقتی به این اسم فکر میکردم و از همون زمان اسم روشنا رو اسم مستعار خودم گذاشتم و این انعکاس رو دیدم از بقیه که وقتی اسممو صدا میزدن بعدش میگفتن همین گفتنه روشنا یه حال خوب لحظه ای رو توی دلشون ایجاد میکرده و این خودش یه راه ایجاد کردن امیده با استفاده از کلماتی که حال خوب کنن اینکه قشنگی های ادمارو بهشون بگیم که بدونن چشاشون وقتی می‌خندن چه برق قشنگی داره که لباشون وقتی حرفای خوب میزنن حالت قشنگ تری داره اینکه وقتی خوبی میکنن یه هاله ای از انرژی های مثبت و امید رو اطراف خودشون ایجاد میکنن که وقتی بقیه هم باهاشون هم صحبت میشن اون هاله اونارو هم احاطه میکنه
امیدوارم هرکس از اردوگاهی که دور خودش ساخته بتونه فرار کنه و به رهایی برسه و ایمان و باور قلبی داشته باشه که چون میگذره غمی نیست درسته اینکه چه ها گذشته تا گذشته،اما خب طبیعت زندگی همینه عزیزجان?️♥️
این نوشته از طرف روشنا برای چالش کتابخوانی فروردین ماه طاقچه هست?
#چالش_کتابخوانی_طاقچه
