
از خانه بیرون میزنم از کنار نیمکت های خسته و جاده ای با ماشین هایی که چراغ هایشان به من چشمک میزنند،روی سنگ فرش ها قدم میزنم و گربه ای را میبینم که با حسرت به پرنده های در آسمان می نگرد ،آن طرف تر در پارک بچه ها همچو ماهی هایی که تازه به اقیانوس رسیده اند این ور و آنور میشوند و دیدن والدینشان که هم میخندند از شادی فرزندانشان هم نگرانند از زمین خوردنشان،به راهم ادامه میدهم کافه ای در سمت چپ پسر و دختری که منتظر قهوه هستند و با خنده باهم حرف میزنند ،سیگارم را در میاورم و به راهم ادامه میدهم پاکت سیگار در دستم که در حین راه رفتن گویی دست های مرا گرفته ، به ساحل نقره ای اقیانوس نزدیک میشوم صدای بوق کشتی ها ناآرامی مرغان دریایی که گویی بالهایشان بر باد بوسه میزند ،نیمکتی خالی گویی انتظارم را می کشد و آسمان هوا را به گرگ و میشی رنگ میکند و انگار سقفی بر روی سرم کشیده ،سیگارم را روشن میکنم و به آن دور دست ها که اقیانوس کروی میشود خیره میشوم،حالی عجیب دارم خنثی مثل گاز های لامپ مهتابی ،روشنم اما سرد ، در فکر گذشته و پیوندش با آینده شبیه پیچک روی دیوار،ساعت ها به کنسرت موسیقی فرشتگان مخاطب میشوم صدای باد و موج و مرغان،زمین گرد و روزگار ستمگر و دلتنگی کسانی که
حتی نمی شناسمشان اما در مغزم همچو هارد رایانه حک شده اند،نویسنده ای هستم که در جنگل شخصیت ها و کلمات گم شده ام و هم به نوشتن معتادم و هماز قلم گریزان.کم کم ماه از زیر آب بالا می آید و همچو عروسی در وسط آسمان خودنمایی می کند . و من با تمام آرزوها و حسرت هایم بلند میشوم و راه برگشت به خانه را در پی میگیرم و در زیر لبم با هر نفس کلمات ای کاش ،و اگر ها تکرار میشوند و با خیره شدن به سنگ فرش ها قدم میزنم و دستانم را در جیبهای پالتویم حبس میکنم ...