
آری مورد تحقیر واقع شدن ، بسیار بسیار از مورد تنفر واقع شدن بدتر است ، اگر من حتی یک انسان که مرتکب گناه بزرگ و عمل ناشایستی شده را تحقیر کنم دیگر چگونه میتوانم راجع به فرهنگ و انسانیت صحبت کنم و دیگر چگونه میتوانم خود را فرهیخته و دانا بنامم.
هرکس چه ثروتمند چه انسانی که وضعیت اقتصادی مناسبی ندارد برای خودش غرور و عزت نفسی دارد و به هیچ عنوان حق ندارم وی را قضاوت یا سرشکسته بنمایم.
همه انسان ها اشرف مخلوقات پروردگار یکتا هستند و خداوند هیچ گاه از دل شکسته بنده خویش نمیگذرد.
بعضی ها فکر میکنند اگر در جمعی کسی را ضایع کنند یا سرشکسته کنند خودشان بالا میروند اما در حقیقت خودشان را به درون چاهی پر از لجن که دام شیطان است افکنده اند.
مولای متقیان به فرمانده سپاه خود فرمود که حق نداری کسی را که دیشب دزدی میکرده اکنون به چشم دزد ببینی شاید موقع نماز سحر توبه کرده و جزو بندگان شایسته الهی قرار گرفته.
چه بسیارند کسانی که راه اهریمنی را در پیش گرفته اند و راه اهریمنی چه راهیست!؟ راهی که برای دیگران قاضی و برای اعمال خودت وکیل شوی.
آورده اند که شاه عباس صفوی میخواست دو تن از عالمان و وزیران خویش را بیازماید (شیخ بهایی و میرداماد را)در راهی که میرفتند شیخ بهایی عقب تر از اسب شاه عباس بود و میر داماد جلوتر.
شاه عباس خود را به شیخ بهایی رساند و گفت میبینی میر داماد از ما جلوتر می رود ،شیخ بهایی گفت میزان تقوا و خردش به وی شتاب داده و سپس شاه عباس جلو رفت و به میرداماد گفت میبینی شیخ بهایی چقدر آرام می آید و عقب مانده ،میرداماد گفت که سنگینی بار علمش باعث کند آمدنش شده.
آری مردان خدا با اعمال خوب خود را بالا میکشند نه با تخریب دیگران و اصل انسانیت یعنی هیچگاه چیزی را که برای خود نمیپسندیم به دیگران نسبت ندهیم و همیشه همانگونه با بقیه رفتار کنیم که دوست داریم با ما رفتار شود.