هر روز با دیدن دوچرخه ها ی رنگا رنگ دسته بچه ها حسرت میخوردم که چرا بچه ی من نباید دوچرخه داشته باشه و با بغض نگاه به بچه ها کنه..فکر کردم شاید بهتره یه دست دوم بخرم ولی محله ما کوچیک بود و دوچرخه های دست دوم کم و محدود بچه ام یا از شکل دوچرخه خوشش نمیومد یا دوچرخه ها ایراد داشتند.یه روز تصمیم گرفتم از برنامه دیوار دنبال دوچرخه بگردم و بالاخره بعد از چند ساعت گشتن دوچرخه ای که هم قیمتش مناسب باشه هم بچه ام دوستش داشته باشه را پیدا کردم و خریدم.الان هر وقت بچه ام سوار دوچرخه میشه و از ته دل میخنده تو دلم میگم خدایا ممنون که یک نفر برنامه دیوار را ساخت تا امثال من و بچه من بتونن به آرزوهای شیرینشون دست پیدا کنند
