شیطان قسم خورده ما رو گمراه کنه. گفته از هر شش جهت به ما حمله میکنه تا گمراهمون کنه. نفس هم که خبیثتر از شیطان. میخوان ما پشت به خدا بکنیم. پشت به امام زمان علیه السلام بکنیم. میخوان عشق به امام حسین علیه السلام رو از دل ما بیرون کنن. محبت حضرت زهرا سلام الله علیها رو از دل ما بیرون کنن. چی میشه بعضی از ما تسلیم میشیم و خودمون انتخاب میکنیم که به شیطان لبیک بگیم و خودمون انتخاب میکنیم که از قرآن و اهل بیت علیهم السلام زاویه بگیریم؟ چه ميشود كه بسياري از انسانها گمراهي را به جاي هدايت بر ميگزينند با اينكه پايانش غضب خدا و عذاب شديد الهي است؟
چرا با وجود این که روزی ده بار حد اقل میگوییم خدایا! ما رو به راه راست هدایت کن اما باز بسیاری گمراه میشن؟
فراموش کردن مرگ و قیامت و روز حساب و کتاب. نسيان مرگ و آخرت، انسان را به وادي ضلالت و گمراهی ميكشاند و لو از وسط بزرگراه حق و حقیقت و معنویت و صراط الله قدم بزنند.
ان الله تعالی یقول:
«إِنَّ الَّذين يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ» (ص ـــ 26)
«همانا كساني كه از راه خدا گمراه شدند عذاب شديدي دارند. چون روز حساب را فراموش كردند.»
این آیه میفرماید گمراهان که عذابشون شدیده، فراموشی روز قیامت گمراهشون کرد.
به خدا قسم فراموش کردن مرگ و بعد از مرگ خطرناکه. بعضی با انتخاب خودشون در دنیا خواستند کور باشند و مرگ و قیامت رو نبینند. روز قیامت اینها کور محشور میشن. رب لم حشرتنی اعمی و قد کنت بصیرا. میگن ای پروردگار من! چرا مرا کور محشور کردی من که در دنیا کور نبودم؟ میفرماید چرا کور بودی. خودت رو به کوری زدی نخواستی چشم باز کنی ببینی آخرش مرگه. آخرش قیامته.
دعایی است از امام زین العابدین علیه السلام به نام دعای حزین که بعد از نماز شب خوانده میشود ولی خواندن آن در هر مکان و زمان جایز است. دعا رو چاپ کنید با ترجمه ش گاهی ببینید. دعا این است:
أُنَاجِيكَ يَا مَوْجُوداً فِي كُلِّ مَكَانٍ
با تو نجوا میکنم ای که در هر مکانی هستی!
لَعَلَّكَ تَسْمَعُ نِدَائِي
شاید صدایم را بشنوی
فَقَدْ عَظُمَ جُرْمِي وَ قَلَّ حَيَائِي
جرمم سنگین و حیائم کم شده است.
مَوْلَايَ يَا مَوْلَايَ
مولای من! ای مولای من!
أَيَّ الْأَهْوَالِ أَتَذَكَّرُ وَ أَيَّهَا أَنْسَى
یادآور کدام هول و هراسها شوم و کدام یک را فراموش کنم
وَ لَوْ لَمْ يَكُنْ إِلَّا الْمَوْتُ لَكَفَى
هی هیچ (حساب و کتاب و قیامتی) نبود مرگ، کفایت میکرد.
كَيْفَ وَ مَا بَعْدَ الْمَوْتِ أَعْظَمُ وَ أَدْهَى
چگونه در حالی که بعد از مرگ با عظمت تر و ناخوشایندتر است
مَوْلَايَ يَا مَوْلَايَ
مولای من! ای مولای من!
حَتَّى مَتَى وَ إِلَى مَتَى أَقُولُ لَكَ الْعُتْبَى مَرَّةً بَعْدَ أُخْرَى ثُمَّ لَا تَجِدُ عِنْدِي صِدْقاً وَ لَا وَفَاءً
به چه منظور و تا کی بگویم رضایتت را جلب میکنم باری بعد از باری بعد نیابی نزد من نه صدق را و نه وفا را.
فَيَا غَوْثَاهْ ثُمَّ وَا غَوْثَاهْ بِكَ يَا اللَّهُ
پس ای خدا کمکم کن سپس ای خدا به فریادم برس
مِنْ هَوًى قَدْ غَلَبَنِي
از شر هوای نفس که بر من مسلط شده است.
وَ مِنْ عَدُوٍّ قَدِ اسْتَكْلَبَ عَلَيَّ
و از شر دشمنی که مثل سگ به من حمله کرده است
وَ مِنْ دُنْيَا قَدْ تَزَيَّنَتْ لِي
و از شر دنیا که برای من زینت داده شده است
وَ مِنْ نَفْسٍ أَمَّارَةٍ بِالسُّوءِ إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي
و از شر نفسی که بسیار به بدی امر میکند مگر این که پروردگارم به من رحم کند
مَوْلَايَ يَا مَوْلَايَ
مولای من! ای مولای من!
إِنْ كُنْتَ رَحِمْتَ مِثْلِي فَارْحَمْنِي
اگر به مانند من رحم میکنی پس به من رحم کن
وَ إِنْ كُنْتَ قَبِلْتَ مِثْلِي فَاقْبَلْنِي
و اگر مانند مرا قبول میکنی پس مرا قبول کن
يَا قَابِلَ التَّوْبَةِ اقْبَلْنِي
ای قبول کننده توبه! مرا قبول کن
يَا مَنْ لَمْ أَزَلْ أَتَعَرَّفُ مِنْهُ الْحُسْنَى
ای کسی که همیشه به بهترین بودن تو را میشناسم
يَا مَنْ يُغَذِّينِي بِالنِّعَمِ صَبَاحاً وَ مَسَاءً
ای کسی که با نعمتهایت صبح و شب مرا تغذیه میکنی
ارْحَمْنِي يَوْمَ آتِيكَ فَرْداً
به من رحم کن در آن روز که تنها نزدت می آیم
شَاخِصاً إِلَيْكَ بَصَرِي
چشمم مات و مبهوت و خیره و زل زده به توست از شدت ترس
مُقَلِّداً عَمَلِي
روزی که عملم طوق گردنم شده و از آن آویزان است.
وَ قَدْ تَبَرَّأَ جَمِيعُ الْخَلْقِ مِنِّي
روزی که همه خلق از من بیزاری میجویند
نَعَمْ وَ أَبِي وَ أُمِّي وَ مَنْ كَانَ لَهُ كَدِّي وَ سَعْيِي
آری و پدرم و مادرم و هر کس که برای اوست کوشش و تلاشم
فَإِنْ لَمْ تَرْحَمْنِي فَمَنْ يَرْحَمُنِي
پس اگر تو به من رحم نکنی چه کسی رحم کند؟
وَ مَنْ يُؤْنِسُ فِي الْقَبْرِ وَحْشَتِي
و چه کسی در قبر مونس هنگام وحشتم باشد؟
وَ مَنْ يُنْطِقُ لِسَانِي إِذَا خَلَوْتُ بِعَمَلِي
و چه کسی زبانم را گویا کند آن گاه که من هستم و عملم؟
وَ سَأَلْتَنِي عَمَّا أَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنِّي
و تو سؤال کنی از آنچه که تو نسبت به آن از من آگاهتری
فَإِنْ قُلْتُ نَعَمْ فَأَيْنَ الْمَهْرَبُ مِنْ عَدْلِكَ
و من در جواب بگویم درست است (من این کارها را کرده ام) پس کجاست که از عدلت به آنجا فرار کنم؟
وَ إِنْ قُلْتُ لَمْ أَفْعَلْ قُلْتَ أَ لَمْ أَكُنِ الشَّاهِدَ عَلَيْكَ
و اگر بگویم نه من این کارها را نکردم تو بگویی آیا من شاهدت کارهایت نبودم؟
فَعَفْوَكَ عَفْوَكَ يَا مَوْلَايَ
پس عفو کن من را، عفو کن مرا ای مولای من!
قَبْلَ أَنْ تُلْبَسَ الْأَبْدَانُ سَرَابِيلَ الْقَطِرَانِ
قبل از این که به بدنها لباسهایی از مس مذاب پوشانده شود
عَفْوَكَ عَفْوَكَ يَا مَوْلَايَ
پس عفو کن من را، عفو کن مرا ای مولای من!
قَبْلَ أَنْ تَغُلَّ الْأَيْدِي إِلَى الْأَعْنَاقِ
قبل از این که دستها با زنجیر به گردنها بسته شوند
يَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِينَ وَ خَيْرَ الْغَافِرِينَ
ای رحم کننده ترین رحم کنندگان و ای بهترین آمرزندگان
داستان
در روایت آمده است کسی که میتواند حج برود اما نرود، یهودی میمیرد نه مسلمان.
مرحوم حاج عبد العلی مشکسار نقل نمود که يک روز صبح در مسجد آقا احمد مرحوم عالم ربانی آقای حاج سيد عبدالباقی اَعلَي اللهُ مَقامَهُ پس از نماز جماعت به منبر رفت و من حاضر بودم. فرمود: امروز میخواهم چيزی را که خودم ديدهام برای موعظه شما نقل کنم. رفيقی داشتم از مؤمنين و مريض شد. به عيادتش رفتم. چون او را در حال سکرات مرگ ديدم نزدش نشستم و سوره "يس" و "الصافات" را تلاوت کردم. اهل او از حجره بيرون رفتند و من تنها نزدش نشستم. پس او را کلمه توحيد و ولايت تلقين میکردم. آنچه اصرار کردم، نگفت. با اين که میتوانست حرف بزند و با شعور بود. پس ناگاه با کمال غيظ، متوجه من شده و سه مرتبه گفت: يهودی، يهودی، يهودی! من بر سر خود زدم و طاقت توقف، ديگر نداشتم. از حجره بيـرون آمـدم و اهلش نزدش رفتند. درب خانه که رسيدم، صدای شيون و ناله بلند شد. معلوم شد مرده است و پس از تحقيق از حالش، معلوم شد که اين بدبخت چند سال بود که واجب الحج بود و به اين واجب مهم الهی اعتنايي ننموده تا اينکه يهودی از دنيا رفت.