یاد مرگ و قیامت (42) ج: نسیان و غفلت از مرگ و آخرت (8) آثار زیانبار فراموشی مرگ (3) آثار فراموشی مرگ در دنیا (3) مانع حرف حق میشه
بسیاری از جاها حالا آدم یه دروغ میگه گرچه گناه کبیره است اما آثار تخریبی آن محدود هست. مثل کسی که پشت تلفن میگه من فلان جا هستم اما نیست. اما گاهی میشه آدم حقی رو لازم هست آشکار کنه و بگه و خدای نکرده نمیگه و کتمان میکنه و از این بالاتر ممکنه کارش برسه به جایی که نه تنها حق رو نمیگه بلکه ضد حق رو میگه یعنی دروغ میگه. مثل جریان غصب خلافت که اصحاب میدونستن حق با کیه اما پنهان کردن. خب تاریخ نورانی بشر رو به تاریخی سیاه و تاریک و ظلمانی تبدیل کردن. در تمام دوران امامت ائمه علیهم السلام این مطلب بوده که بسیاری از مردم و حتی حاکمان میدانستند حق با کیه اما به زبان نمی آوردند. صحبت در این هست که چی میشه حق رو میدونه اما این جسارت رو پیدا میکنه که کتمان میکنه؟ امیر المؤمنین علیه السلام میفرماید مشکل نسیان آخرت و در نتیجه خوف نداشتن از خدا و خوف نداشتن از جزای اعمال زشت دنیوی در آخرت است. ویلٌ لمن از خدا نمیترسه از قیامت و بازتاب اعمال و جهنمی که نفس عمل خودشه نمیترسه.
قال الله الحکیم:
«یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَأَیْدِیهِمْ وَأَرْجُلُهُم بِمَا كَانُوا یَعْمَلُونَ» (نور /24)
«روز قیامت روزی است که زبانهایشان و دستانشان و پاهایشان بر علیه آنها شهادت میدهند به کارهایی که میکردند.»
هر حرف بیجایی بزنی، هر سکوت بیجایی بکنی همین زبان روز قیامت بر علیه شما شهادت میده. شهادتی که پذیرفته میشه و خشم خدا را و خشم اولیاء و شافعین محشر را برانگیخته میکنه. شما رو جهنمی میکنه.
«إِنَّ الَّذینَ یَکْتُمُونَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنَ الْکِتابِ وَ یَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَناً قَلیلاً أُولئِکَ ما یَأْکُلُونَ فی بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ وَ لا یُکَلِّمُهُمُ اللَّهُ یَوْمَ الْقِیامَةِ وَ لا یُزَکِّیهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلیم» بقره، 174
«کسانی که کتابى که خدا نازل کرده است را پنهان میدارند، تا بهاى اندکى بستانند، شکمهاى خود را جز از آتش انباشته نمیسازند. و خدا در روز قیامت با آنها سخن نمیگوید و پاکشان نسازد و بهرهی آنها عذابى دردآور است.»
خب اگر کسی اوضاع زبان و شهادت زبان را در قیامت و آثار و تبعات بی جا حرف زدن و بی جا سکوت کردن رو فراموش کرد و یا نادیده گرفت، ابایی نداره حرف باطل بزنه یا سکوت حرام داشته باشه.
امير المؤمنين علیه السلام فرموده اند:
«انه ليمنعه عن قول الحق نسيان الاخرة»
«به درستي كه فراموشي آخرت، او (عمرو عاص) را از گفتار حق باز ميدارد.»
کسی که به تبعات قیامتی رفتارهای زبانی خودش فکر نکنه زبان رو به نفس و شیطانش میسپاره.
یادتون هست داستان اون عالمی که به خانمش در دنیا با بی احترامی میگفت "خانم سکو" چه بلایی در برزخ سرش اومد؟
یا در روایات متعدد آمده است کسی که معاشرت با مردم کند با دو زبان این شخص در قیامت با دو زبان از آتش محشور میشود.
امام صادق علیه السلام فرموده اند:
«مَنْ لَقِيَ الْمُسْلِمِينَ بِوَجْهَيْنِ وَ لِسَانَيْنِ جَاءَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَ لَهُ لِسَانَانِ مِنْ نَارٍ»
«هر کس با دو چهره و دو زبان مسلمانان را ملاقات کند، می آید روز قیامت در حالی که دو زبان از آتش دارد.»
خب اگر این آدم حواسش جمع باشه و فراموش نکنه که با زبان نفاق، در قیامت چه جهنمی برای خودش درست میکنه از زبانش مراقبت میکنه و ناحق نمیگه.
داستانی از تخلف زبان و تبعات قیامتی آن
در زمان آیت الله بهبهانی تاجری اصفهانی و تهرانی و شیرازی هر سه با هم به نیت مکه راهی عراق شدند و بعد از زیارت اماکن مقدس عراق قصد کعبه داشتند و مقداری پول داشتند و می خواستند به دست انسانی امین بسپارند نزد آیت الله بهبهانی رفتند.
آن بزرگوار آدرس شیخ جعفر امین را به آنها دادند. سه تاجر ایرانی نزد شیخ جعفر امین رفتند و پول ها را به امانت سپردند.
شیخ جعفر امین مردی بسیار مومن بود که معروف به شیخ جعفر امین شده بود. سه تاجر ایرانی بعد از تمام شدن زیارت مکه به عراق رفتند وسراغ شیخ جعفر امین را گرفتند.
فهمیدند که شیخ فوت کرده است. پسر شیخ دفتر پدرش را آورد و نام دوتن از تاجرها و مقدار پولشان و آدرس پولشان را دید ولی از تاجر سوم خبری نبود! آن تاجر بی چاره پولش را می خواست ولی پسرش خبری از پول او نداشت. مجبور شد تا پیش آیت الله بهبهانی برود .
آیت الله بهبهانی گفت باید امشب با چند تن از انسانهای درستکار سر قبر شیخ جعفر امین بروید و دعا کنید شاید فرجی شود. شب اول خبری نشد تا شب سوم که سر قبر شیخ بودند و دعا می کردند صدایی از قبر شنیده شد و آدرس پول را شیخ گفت ولی شنیدند که شیخ آه و ناله می کند و می گوید هر چه می کشم از دست قصاب است. خبر به آقای بهبهانی رسید و فکر چاره ای بودند. بعد از خانواده شیخ سوال کرد: شیخ با کدام قصاب داد و ستد داشته است؟ قصاب را یافت و به قصاب گفت چرا از دست شیخ جعفر امین ناراحتی؟ قصاب گفت خدا عذاب قبرش را زیادتر کند.
از قصاب خواهش کرد تا علت ناراحتی اش را بگوید. قصاب گفت من دختری داشتم که دم بخت بود و مردی کوفی که چوپان بود و برای من گوسفند می آورد به من پیشنهاد کرد تا دخترم را برای پسرش بگیرد و قرار شد من به کوفه بروم و در مورد خانواده ی آنها تحقیق کنم و او نیز درباره ما تحقیق نماید. بعد که من تحقیق کردم فهمیدم خانواده ی خوبی هستند. به او گفتم از نظر من ازدواج اشکالی ندارد و مرد کوفی نزد شیخ جعفر امین رفته بود و سوال کرده بود قصاب وخانواده ی او چگونه هستند. شیخ که قصد داشته دختر قصاب را برای پسرش بگیرد فکر می کند میگوید چه بگویم که هم گناه نباشد و هم بتوانم دختر را برای پسر خودم بگیرم. شیخ فقط در یک کلمه به مرد کوفی می گوید: (من نمی دانم)
مرد کوفی با خودش فکر می کند و می گوید حتما طوری هست که شیخ این حرف را زد و مرد کوفی به یک نفر سفارش داد برو به قصاب بگو منتظر من نباش و دخترت را شوهر بده و آن مرد فراموش می کند و قصاب هم منتظر می ماند. ولی روزها می گذرد و سال ها ولی از مرد کوفی خبری نمی شود تا این که دختر قصاب سنش بالا می رود و دیگر خواستگاری نداشته و شیخ جعفر امین هم که به پسرش می گوید: دختر قصاب را می خواهم برایت خواستگاری کنم قبول نمی کند. تا این که بعد از سالها مرد کوفی را می بیند و سراغ پسرش را از او می گیرد. مرد کوفی می گوید من که چند سال پیش برایت سفارش فرستادم و علت انصراف خودش را حرف شیخ جعفر امین مطرح می نماید. و از همان روز قصاب شروع به نفرین می کند.
آیت الله بهبهانی به قصاب می گوید اگر من یک داماد خوب برای دخترت پیدا کنم. آیا راضی می شوی؟ آیت الله بهبهانی رو به یکی از شاگردانش می کند که تا کنون ازدواج نکرده بوده و از او می خواهد با دختر قصاب ازدواج کند ازدواج صورت می گیرد و قصاب راضی می شود.
و شیخ از عذاب قبر نجات می یابد.
و موعظه ای از قرآن
«وَ يَوْمَ نُسَيِّرُ الْجِبالَ وَ تَرَي الأَرْضَ بارِزَةً وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً * وَ عُرِضُوا عَلي رَبِّكَ صَفًّا لَقَدْ جِئْتُمُونا كَما خَلَقْناكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ بَلْ زَعَمْتُمْ أَلَّنْ نَجْعَلَ لَكُمْ مَوْعِداً* وَ وُضِعَ الْكِتابُ فَتَرَي الْمُجْرِمِينَ مُشْفِقِينَ مِمَّا فِيهِ وَ يَقُولُونَ يا وَيْلَتَنا ما لِهذَا الْكِتابِ لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلاَّ أَحْصاها وَ وَجَدُوا ما عَمِلُوا حاضِراً وَ لا يَظْلِمُ رَبُّكَ أَحَداً» (کهف - 47 و 48 و 49)
«و روزي را به خاطر بياور كه كوهها را به حركت درآوريم و زمين را آشكار (و مسطح) ميبيني و همهی آنان (انسانها)را برميانگيزانيم و احدي از ايشان را فروگذار نخواهيم كرد.* آنها همه در يك صف به (پيشگاه) پروردگارت عرضه ميشوند (و به آنان گفته ميشود:) همگي نزد ما آمديد، همانگونه كه نخستين بار شما را آفريديم. اما شما گمان ميكرديد ما هرگز وعدهگاهی برايتان قرار نخواهيم داد.* و كتاب (نامهی اعمال) در آن جا گذارده ميشود. پس گنهكاران را ميبيني كه از آنچه در آن است، ترسان و هراسانند و ميگويند: اي واي بر ما! اين چه كتابي است كه هيچ عمل كوچك و بزرگي را فرونگذاشته مگر اينكه آن را به شمار آورده است؟! و (اين در حالي است كه) همهی اعمال خود را حاضر ميبينند و پروردگارت به هيچ كس ستم نميكند.»
عزیزان! نسیان آخرت، چشم بستن از سعادت فردای ما است. این کار رو نکنید خطرناکه و الله.