ویرگول
ورودثبت نام
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

یاد مرگ و قیامت (16) آثار ياد مرگ و قيامت (7) نجات از خدعه هاي دنيا


شما را به خدا با عجله نخونید. آرام و با تأمل بخونید. این امید هست که با خوندن این متن و تأمل در آن ناگهان زندگی شما 180 درجه تغییر مثبت کنه. از خشم خدا و خشم امام زمان علیه السلام نجات پیدا کنید و تا خدا خدایی میکنه از عذاب نجات و از اهل سعادت و بهشت و همجوار با امامان و شهدا و صالحان باشید. بسم الله بگید و شروع کنید:

بدان؛ قدرت و حکمت كامله الهيه، بشر را طوري خلـق نموده كه فطرتاً عشـق به همه‏‏ی كمالات دارد كمّاً و كيفاً. پس انسان، عاشق كمال مطلق است و يگانه خواسته و مقصودش اوست و تمام تلاشهايش براي رسيدن به اوست و به پايينتر از آن قانع نميشود.

از طرفي دنيا خود را به سرابهايي از كمالات زينـت نموده است. مال، اولاد، رفاه، جمال، قدرت و رياست از اموري هستند كه انسان آنها را كمـال توهم كرده، لذا عشق فطريش به كمـالات، تحريك شده و به آنها دل ميبندد. پس دنيا آنچه را كمال نيست، سراب كمال جلوه ميدهد و اين چنين انسان را در رسيدن به يگانه خواسته و مقصود خود ميفريبد:

آیات قرآن چقدر قشنگ فریب انسان از دنیا ترسیم شده است:

«المال و البنون زينة الحيوة الدنيـا»[i]

«مال و اولاد زينـت زندگاني دنيـــا هستند.»

زینت یعنی عامل و وسیله ی جذب

«(اكثر الناس) يعلمون ظاهرا من الحيوة الدنيا»[ii]

«بيشتر مردم به ظاهري از زندگاني دنيا علم دارند.» (نمیدانند مال و اولاد کمال نیستند سراب کمالنند.)

«و ما الحيـوة الدنيـا الا متـاع الغرور»[iii]

«و نيــست زندگاني دنيا مگر بهره بري فريبنده.»

«فلا تغـرّنّكم الحـيوة الدّنيـا»[iv]

«پس فريــب نـدهـد شمـا را زندگاني دنيا.»

«و غرّتـهم الحـيـوة الدّنيـــا»[v]

«و فريــب داد آنها را زندگاني دنيــا.»

راه نجات از فريب دنيا چه براي كسي كه هنوز فريب او را نخورده و چه براي كسي كه فريبش را خورده، توجه به اين مطلب است كه كمال مورد تعلّق قلب انسان، كمال بي عيب و نقص است و انسان عاشق كمال، از عيب و نقص بيزار است و آنچه دنيا به عنوان كمال جلوه ميدهد دو عيب بزرگ و فاحش دارد:

1- زائل مي‏شود

انسان نسبت به بهـره بري از به ظاهر كمالات دنيوي مانند مال و رياست حالات مختلف دارد:

گاه تا پايان عمر از آنها بي بهره است. گرچه از تلاش و كوشش براي رسيدن به آنها دريغ نكند.

گاه در معرض رسيدن به آنها قرار میگيرد، ولي قبل از بهـره گیری از آنها، زائل ميشوند.

گاه بهـره ميبرد، ولي بعـد از مدتي زائل ميشوند.

گاه ممكن است تا آخر عمر بهره ببرد ولي با مرگ، انقطاع حتمي حاصل ميشود.

گرچه ممكن است در سه مورد اول اميـد وصـال به محبوب براي شخص باقي باشد ولي با مورد چهارم انقطاعِ تامِ غيرِ قابلِ بازگشت از تمام مواهب دنيويه حاصل و امیدها قطعاً به ناامیدی تبدیل ميشوند. پس زوال براي مواهب دنيـويه قطعي است و مورد تعلـق قلب انسـان كمـال باقي است. و گرچه تمام انسانها، از هر قوم و كيشي علم به اين انقطاع دارند، ولي عدم غفلت از اين انقطاع است كه موجب دل كندن از كمالْ نماي زوال پذير ميگردد.

2- خالص نیست مشوب و آمیخته به تلخیها است.

3- تبعات وخيم دارد

كمالي كه بهرهگیري از آن جزئي (كمّاً و كيفاً) باشد ولي تبعات و عواقب آن عذابهاي دردآور باشد، كمال نيست. كسي كه وجهه ی قلب خود را كمالات توهمي دنيوي نموده از هنگام مرگ و مراحل بعد از آن تا برسد به جهنم، دچار عذابهاي دردآور است:

«فَاَمّا مَنْ طَغي وَ اثَرَ الْحَيوة الدّنْيا فاِنَّ الجحيم هي الْمأْوي»[vi]

«اما آنكس كه طغيان و سركشي نموده و زندگاني دنيا را برگزيد، پس به درستي كه جهنم جايگاه (او) است.»

و در اين بخش نيز بايد دانست علم، حتي ايمان به قيامت و اهوال آن، اگر با غفلت و نسيان آن همراه باشد، در دل كندن از مواهب دنيويه كارايي ندارند. بلكه مهم، عدم غفلت و نسيان است.

و چه زيبا سلطان الموحدين اميرالمؤمنين علیه السلام اين معنا را در هر دو بخش بيان نموده اند:

«اذكروا انقطاع اللذات و بقاء التبعات»[vii]

«ياد كنيد انقطاع از لذات و باقي ماندن تبعات آن را.»

در نتيجه :

فراموشي و غفلت از مرگ و آخرت موجب مي‏شود انسان از دنيا فريب بخورد.

«الذين اتَّخَذوا دينَهم لَهْواً و لَعِباً و غَرَّتْهُم الَحيوةَ الدنيا فاليومَ نَنْساهُم كما نَسوا لقاءَ يومِهِم هذا و ما كانوا باياتِنا يَجْحَدونَ»[viii]

«كساني كه دينشان را به بازيچه و سرگرمي گرفته اند و زندگاني دنيا آنها را فريب داد، پس امروز فراموش ميكنيم آنها را همانگونه كه آنها فراموش كردند اين روز (قيامت) را.»

يعني چون روز قيامت را فراموش كردند و اين موجب شد دين خود را به بازيچه و سرگرمي گرفته و دنيا آنها را بفريبد، ما نيز آن­ها را روز قيامت فراموش ميكنيم.

و ياد مرگ است كه موجب نجات انسان از فريب دنيا ميشود.

امير المؤمنين علیه السلام فرموده اند:

«من اكثر من ذكر الموت نجا من خِداع الدنيا»[ix]

«كسي كه زياد ياد مرگ كند، از نيرنگ دنيا نجات مييابد.»

رسول خدا صلی الله علیه و اله فرموده اند:

«أكثر ذكر الموت يُسَلِّكَ عن الدنيا»[x]

«زياد ياد مرگ كن تا تو را از دنيا بیرون بکشد.»

أمير المؤمنين علیه السلام فرموده اند:

] مَا رَأَيْتُ إِيمَاناً مَعَ يَقِينٍ أَشْبَهَ مِنْهُ بِشَكٍّ عَلَى هَذَا الْإِنْسَانِ إِنَّهُ كُلَّ يَوْمٍ يُوَدِّعُ إِلَى الْقُبُورِ وَ يُشَيِّعُ وَ إِلَى غُرُورِ الدُّنْيَا يَرْجِعُ وَ عَنِ الشَّهْوَةِ وَ الذُّنُوبِ لَا يُقْلِعُ فَلَوْ لَمْ يَكُنْ لِابْنِ آدَمَ الْمِسْكِينِ ذَنْبٌ يَتَوَكَّفُهُ وَ لَا حِسَابٌ يَقِفُ عَلَيْهِ إِلَّا مَوْتٌ يُبَدِّدُ شَمْلَهُ وَ يُفَرِّقُ جَمْعَهُ وَ يؤتم [يُوتِمُ‏] وُلْدَهُ لَكَانَ يَنْبَغِي لَهُ أَنْ يُحَاذِرَ مَا هُوَ فِيهِ بِأَشَدِّ النُّصُبِ وَ التَّعَبِ وَ لَقَدْ غَفَلْنَا عَنِ الْمَوْتِ غَفْلَةَ أَقْوَامٍ غَيْرِ نَازِلٍ بِهِمْ وَ رَكَنَّا إِلَى الدُّنْيَا وَ شَهَوَاتِهَا رُكُونَ أَقْوَامٍ قَدْ أَيْقَنُوا بِالْمُقَامِ وَ غَفَلْنَا عَنِ الْمَعَاصِي وَ الذُّنُوبِ غَفْلَةَ أَقْوَامٍ لَا يَرْجُونَ حِسَاباً وَ لَا يَخَافُونَ عِقَاباً[[xi]

«نديدم ايماني با يقين كـه شبيه باشد براي اين انسـان به ايمـاني بـا شك (مگر در مورد مرگ. با اين كه امري يقيني است ولي برخورد انسان با آن، برخورد نسبت به امري مشكوك است.) هر روز با قبور سر و كار دارد و تشييع جنازه ميكند و باز فريب دنيا را ميخورد و از شهوت و از گناهان منقطع نميشود. اگر نبود براي فرزند آدم هيچ گناهي كه گرفتار آن باشد و نه هيچ حسابي كه بخاطر آن، توقف (توقفهاي طولاني در قيامت كه از بدترين شدائد است) نمايد، مگر مرگ كه جمعش را متفر‌ّق و فرزندش را ماتم زده ميسازد، سزاوار بود كه از بيم آن، با نهايت جديت و تلاش و با نهايت تحمـّل رنج و سختي، دست و پاي خويش را جمع نمايد. هر آينه ما غافل شده ايم از مرگ، گويا اقوامي هستيم كه مرگ براي آنها نيست. و چنان به دنيا و شهواتش اعتماد نموده ايم، گويا اقوامي هستيم كه يقين دارند هميشه در دنيا ماندگارند. و چنان از معاصي و گناهان خود غافل گشته ايم، گويا اقوامي هستيم كه نه اميد به حسابي در قيامت دارند و نه از عذاب و عقابي ميهراسند.»

1- كهف _ 46

2- روم _ 6

3- ال عمران _ 185 و حديد _ 20

4- لقمــان _ 33 و فـاطر _ 5

5- انعام _ 70 و 130 و جاثيه 135

6- نازعات _ 38

7- بحار الانوار ج73 ص 364

8- اعــراف _ 51

9- غـرر الحكم ص 162

10- بحار الانوار ج74 ص 139

11- بحار الأنوار ج 6 ص 137

۱
۰
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید