ویرگول
ورودثبت نام
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
خواندن ۷ دقیقه·۲ سال پیش

ناسي قیامت در قيامت نسيان مي‌شود.

ابو علی سینا یه جمله ی قشنگ داره. میگه یک چیز رو نمیشه دو بار دید!!! بنازم به دانشمندان ایرانی. به به چه جمله ی حکیمانه ی قشنگی. تک تک سلولهای بدن ما آن به آن محتاج رحم و رحمت خداست. یعنی هر آن خدا اراده میکنه این سلول ثانیه بعد هم باشه یا نباشه. اگر رحمت خدا اقتضا میکنه این سلول الان باشه، برای ثانیه ی بعد باز باید خدا بهش رحم بکنه تا باشه. همچنین ما برای بقاء خودمون نیاز داریم نیازمندیهای ما در هر آن باشند و این خداست که تصمیم میگیره این نیازها و احتیاجها الان یا ثانیه بعد و ثانیه های بعد از آن باشند یا نباشند. ما و تک تک سلولهامون و تک تک مولکولهای آن چیزهایی که بهشون نیاز داریم همه در پنجه قدرت و رحمت خداییم. یه لحظه عنایت به یک سلول نباشه سرطان میگیریم یا گرفتار تومور مغزی میشیم یا ...... هزاران بیماری دیگه. اما در دنیا گاهی تخیل میکنیم خودمون میتونیم رو پای خودمون بایستیم و توجه به خدا نداریم. هنگام مرگ به بعد این خبرها نیست. خودمون هم با تمام وجود میبینیم تمام ذرات وجود تحت تصرف و تسلط خداوند است و اراده ما حتی اگر بخواهیم تحت اختیار ما نیست.

سلطان قيامت كيست؟ كسي كه جز او سلطاني نيست. كسي كه هيچ حكم‌كننده‌اي جز او نيست.

«لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْم؟ لله الْواحِدِ الْقَهَّار» غافر ـ 16

«امروز پادشاهي از براي كيست؟ از براي خداي يكتاي بر همه غالب است.»

پس يگانه پناه و يگانه منجي از هر سختي و عذابي در آن روز فقط اوست. واي به حال گرفتاري كه آن يگانه سلطان قیامت در آن روز او را رها ساخته و فراموشش كند.

آن يگانه سلطان قيامت، ناسي قيامت كه در قيامت با دلي مملو‌ّ از هول و هراس و حسرت و ندامت، در چنگال عذاب­هاي غير قابل وصف اسير است را رها ساخته و فراموشش مي‌كند و هر چه فریاد بزند کسی نیست به فریادش برسد.

«وَ قِيلَ الْيَوْمَ نَنْساكُمْ كَما نَسِيتُمْ لِقاءَ يَوْمِكُمْ هذا وَ مَأْواكُمُ النَّارُ» جاثیه ـــ 34

«و گفته مي‌شود: امروز (روز قيامت) فراموش مي‌كنيم شما را، چنان­كه شما ديدن چنين روزي را براي خود فراموش نموديد و جايگاه شما جهنـّم است.»

وقتی از کسی بپرسیم چی میخوری بگه تخیل میکنم کباب میخورم

چی میپوشی؟ تخیل میکنم لباسی زیبا می‏پوشم.

کجا زندگی میکنی؟ تخیل میکنم یه جای قشنگ

تو کدوم خونه؟ تخیل میکنم در یک کاخ زیبا

ای بابا! این بابا همه ش در تخیلات زندگی میکنه. واقعی فکر نمیکنه. عقلش مشکل داره. کسی که با تخیلاتش از حقیقت و واقعیت فرار کنه، این عاقل نیست دیوانه است و محکوم به فنا و هلاکت.

بزرگواران! کسی که نخواد به مرگ فکر کنه که از مهمترین حقایق زندگی همه ی ماست، خودش خواسته اینجا سراغ عقلش نره به مرگ فکر نکنه و تخیل کنه مرگی در کار نیست. کسی که تخیل کنه مرگی در کار نیست این عاقل نیست. یا بهتره بگیم عمداً عقلش رو تعطیل کرده و خودش رو زده به کوری. اون وقت روز قیامت یعنی از مرگ به بعد می‏فهمه عمداً مرگ رو فراموش کردن یعنی چی؟ گاهی آدمی که بی جا خودش رو میزنه به خواب، اتفاق جبران ناپذیری براش میفته که قابل جبران نیست. چقدر آه میکشه! تا به حال دیدید یه نفر از شدت غصه به جای فریاد زوزه بکشه؟ بعد از مرگ این جور افراد زیاد هستند. وقتی میبینند قطعاً اهل جهنم واقعی نه خیالاتی هستند و هیچ کدام از کسانی که اهل شفاعت و دستگیری در قیامت هستند محلش نمیگذارن. گاهی مرکز امید به آدم پشت میکنه.

چرا نخواستی بهش فکر کنی؟ خب یه تحقیق میکردی اگر میدیدی دروغه میگفتی دروغه. اگر راسته خب دست و پامون رو جمع میکردیم. موقع مرگ حس و حالش اینه که این همه شنیدیم بعد مرگ خبراییه اما خودمون رو زدیم به کوری. الان چه عجایب دردناکی میبینیم! کااااااااااااااش.........

بریم سراغ نهج البلاغة از عارفترین مردم نسبت به مرگ و معاد بخواهیم از حقایق مرگ برامون بگه:

وَ قَدَّرَ لَكُمْ أَعْمَاراً سَتَرَهَا عَنْكُمْ

عمرهائى برايتان مقدر فرموده ولى مقدار آن از شما پنهان است.

وَ خَلَّفَ لَكُمْ عِبَراً مِنْ آثَارِ اَلْمَاضِينَ قَبْلَكُمْ

و از آثار گذشتگان برايتان عبرتها ذخيره كرده

مِنْ مُسْتَمْتَعِ خَلاَقِهِمْ

لذتهائى كه از دنيا بردند

وَ مُسْتَفْسَحِ خِنَاقِهِمْ

و موهبتهائى كه قبل از گلو گير شدن به مرگ از آن بهره مند مى گرديدند

أَرْهَقَتْهُمُ اَلْمَنَايَا دُونَ اَلْآمَالِ

سرانجام دست نيرومند مرگ گريبان آنها را گرفت و بين آنها و آمالشان جدائى افكند

وَ شَذَّبَهُمْ عَنْهَا تَخَرُّمُ اَلْآجَالِ

و با فرا رسيدن اجل به سرعت آنها را از آرزوها بريد

وَ لَمْ يَعْتَبِرُوا فِي أُنُفِ اَلْأَوَانِ

و در نخستين زمان زندگى عبرت نگرفتند

فَهَلْ يَنْتَظِرُ أَهْلُ بَضَاضَةِ اَلشَّبَابِ إِلاَّ حَوَانِيَ اَلْهَرَمِ

آيا كسى كه جوان است جز پيرى انتظار دارد؟

وَ أَهْلُ غَضَارَةِ اَلصِّحَّةِ إِلاَّ نَوَازِلَ اَلسَّقَمِ

و افرادى كه برخوردار از نعمت تندرستى هستند، جز حوادث بيمارى را چشم به راه مى باشند؟

وَ أَهْلُ مُدَّةِ اَلْبَقَاءِ إِلاَّ آوِنَةَ اَلْفَنَاءِ

و آيا كسى كه باقى است جز فنا را منتظر است؟

مَعَ قُرْبِ اَلزِّيَالِ

با اين كه هنگام فراق

وَ أُزُوفِ اَلاِنْتِقَالِ

و جدائى

وَ عَلَزِ اَلْقَلَقِ

و لرزۀ اضطراب

وَ أَلَمِ اَلْمَضَضِ

و ناراحتى مصيبت نزديك شده

وَ غُصَصِ اَلْجَرَضِ

كه حتى فرو بردن آب دهان براى او مشكل شود

وَ تَلَفُّتِ اَلاِسْتِغَاثَةِ بِنُصْرَةِ اَلْحَفَدَةِ وَ اَلْأَقْرِبَاءِ وَ اَلْأَعِزَّةِ وَ اَلْقُرَنَاءِ

... و از فرزندان و بستگان يارى جويد

فَهَلْ دَفَعَتِ اَلْأَقَارِبُ

آيا آنها مى توانند مرگ را از او دفع كنند؟

أَوْ نَفَعَتِ اَلنَّوَاحِبُ

و یا ناله هاى آنان و فريادشان براى او سودى دارد؟

وَ قَدْ غُودِرَ فِي مَحَلَّةِ اَلْأَمْوَاتِ رَهِيناً

(نه) او به سرزمين مردگان سپرده مى شود.

وَ فِي ضِيقِ اَلْمَضْجَعِ وَحِيداً

و در تنگناى قبر تنها مى ماند.

قَدْ هَتَكَتِ اَلْهَوَامُّ جِلْدَتَهُ

حشرات پوستش را از هم مى شكافند.

وَ أَبْلَتِ اَلنَّوَاهِكُ جِدَّتَهُ

و سختيهاى گور او را مى پوساند و از پاى در مى آورد.

وَ عَفَتِ اَلْعَوَاصِفُ آثَارَهُ

تند بادهاى سخت آثار او را نابود مى كند.

وَ مَحَا اَلْحَدَثَانُ مَعَالِمَهُ

و گذشت شب و روز نشانه هاى او را از ميان مى برد.

وَ صَارَتِ اَلْأَجْسَادُ شَحِبَةً بَعْدَ بَضَّتِهَا

اجساد، پس از طراوت و تازگى تغيير مى پذيرند.

وَ اَلْعِظَامُ نَخِرَةً بَعْدَ قُوَّتِهَا

و استخوانها بعد از توانائى پوسيده مى گردند.

وَ اَلْأَرْوَاحُ مُرْتَهَنَةً بِثِقَلِ أَعْبَائِهَا

ارواح، گروگان مسئوليت اعمال خويشند.

مُوقِنَةً بِغَيْبِ أَنْبَائِهَا.

و در آنجا به اسرار نهانى يقين حاصل مى كنند

لاَ تُسْتَزَادُ مِنْ صَالِحِ عَمَلِهَا

نه بر اعمال صالحشان چيزى افزوده مى شود.

وَ لاَ تُسْتَعْتَبُ مِنْ سَيِّئِ زَلَلِهَا

و نه از اعمال زشتشان مى توانند توبه كنند.

أَ وَ لَسْتُمْ أَبْنَاءَ اَلْقَوْمِ وَ اَلْآبَاءَ وَ إِخْوَانَهُمْ وَ اَلْأَقْرِبَاءَ

آيا شما فرزندان و پدران و برادران و بستگان همان مردم نيستيد؟

تَحْتَذُونَ أَمْثِلَتَهُمْ

كه گام جاى گام آنها نهاديد؟

وَ تَرْكَبُونَ قِدَّتَهُمْ

و در همان جاده اى قدم مى نهيد كه آنها نهادند؟

وَ تَطَئُونَ جَادَّتَهُمْ

و روش آنان را دنبال مى كنيد؟

فَالْقُلُوبُ قَاسِيَةٌ عَنْ حَظِّهَا

دلها از بهره گرفتن سخت شده

لاَهِيَةٌ عَنْ رُشْدِهَا

و از رشد معنوى باز مانده

سَالِكَةٌ فِي غَيْرِ مِضْمَارِهَا

و در غير طريق حق راه پيمائى مى كنند

كَأَنَّ اَلْمَعْنِيَّ سِوَاهَا

گويا آنها مقصود نيستند

وَ كَأَنَّ اَلرُّشْدَ فِي إِحْرَازِ دُنْيَاهَا

و گويا آنها نجات و رستگارى را در تحصيل دنيا مى دانند

داستان واقعی

یکی از ارادتمندان آقا (آیة الله بهاء الدینی رحمة الله علیه) نقل می کند:

«روزی به اتفاق آقا وارد قبرستانی شدیم. روش همیشگی ایشان این بود که در ابتدای قبرستان توقف می کردند و سوره فاتحه ای برای صاحبان قبور قرائت می فرمودند. اما آن روز دیدم چند قدمی طی کردند و در آن طرف گورستان بر سر قبری ایستادند. چند لحظه مکث کرده، فرمودند:

همین جا می نشینیم.

چندین دقیقه بر سر آن قبر نشستند، سپس با هم حرکت کردیم و از قبرستان خارج شدیم. پس از مدتی سؤال کردم که آیا علت خاصی وجود داشت که بر سر آن قبر نشستید؟ فرمودند:

صاحب قبر در عذاب سختی بود، گفتم شاید تخفیفی برای او حاصل شود که البته بی تأثیر نبود!»

نتیجه در یک کلام گفته شد: قیامت رو فراموش کنی در قیامت منجیان و شافعان فراموشت میکنند.

۰
۰
عبد الله عبدی
عبد الله عبدی
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید