همزیستی انسانی و کشمکش بقا
مقاله ای از سید حسن الشریفی از اهواز:
هزاران سال است که بشر در حال دگرگونی و تحول جامع در مبانی و معیارهای کلی همزیستی بوده است.
گذار انسان از قلمرو جانوری به مفهوم انسان، مبانی و مفاهیم جدیدی را در ساختار نوین او بر عهده گرفته است. شکی نیست که معیارهای انسانی نیز زمان و انباشت زیادی را پشت سر گذاشته تا به شکلی که امروز در اختیار داریم، به دست ما رسیده است.
در راستای شرح کلیات همزیستی انسانی و بقا بر روی این کره خاکی، ناچاریم به پنج بخش که تقریباً مهمترین آنها هستند، بپردازیم.
اول: نیاز انسان به بقا و عشق او به زندگی:
این غریزه کیهانی، انسان را نسبت به سایر موجودات، بیشترین توجه و تلاش را برای این مفهوم معطوف میکند و همین امر به تکامل و خلق روشهای فراوان و متنوع برای ارزیابی زندگی و استمرار آن و بهرهبرداری از فرصتهای موجود برای توسعه راههای معاش کمک کرده است. تا به امروز میبینیم که انسان در این زمینه، عقل خود را ارتقا داده، خلق کرده و مبتکر میشود، به خاطر عشقش به زندگی.
دوم: مفهوم آزادی:
این مفهوم، در سایه ارزشهایی که قصد داریم به آنها بپردازیم، تقریباً بزرگترین مفهوم است، چرا که وجود ارزشها و تکامل آنها بدون وجود مفهوم آزادی که از طریق آن معنای حقیقی انسان را درک میکنیم، ممکن نیست.
این تکامل و گذار از قلمرو جانوری به قلمرو انسانی، جز با وجود آزادی انتخاب در تمام زمینهها حاصل نمیشود و محدودیت نمیتواند خلاقیت بیافریند.
به همین دلیل، جوامعی را میبینیم که از نظر فکری و عقلی پیشرفتهتر هستند، آزادی انتخاب بیشتری نسبت به جوامعی دارند که تحت قیود سنتها، دین و قوانین سرکوبگر قرار دارند.
سوم: عشق به عظمت و قدرت:
این پدیده را نمیتوان در چارچوب ارزشهای انسانی گنجاند و از پدیدههایی است که به طور کلی به انسان آسیب میرساند. این پدیده به طور خاص، بشریت را در معرض کشمکش و نزاع مداوم قرار داده و به وسواس دائمی برای بسیاری از انسانها تبدیل شده است