تمام روز را منتظر پیامی بودم که قرار بود ارسال نشود.
گاهی میدانی قرار است هیچ اتفاقی نیوفتد اما احمقانه منتظرش میمانی.
لبخند میزنی و عکسی با کیفیت از آن به اشتراک میگذاری،دیگری میبیند و میگوید چه خوب است که همیشه میخندی.اما کسی نمیداند درون من کسی ایستاده میخوابد و قلبش تمنای یک بار دیگر شنیدن صدایی را میکند که هیچ وقت بعد از هیچ تماسی اسمش را به زبان نمیآورد?
کاش میشد دستت را از پشت آخرین تماس تصویری به طرف صورتش ببری و نگاهش را لمس کنی شاید اگر میشد دیگر هیچ آخرین باری را تجربه نمیکردم.