قطره اشک:
حافظا!باز نماقصه خونابه اشک...
که در این چشمه همان آب روان است که بود!
روزی که زیبایی ها درمیدان خلقت,یکی بعد از دیگری ظاهر می شدند,نسیم ملایم چمن زار های سبز خرم,گلهای رنگارنگ ,واز همه بالاتر لبخند های شیرین فرشتگان عالم بالا نیز خلعت هستی پوشیدند ودر میان این همه زیبایی ها,بویی از شیون و ناله و از شبهای جدایی یاران دور افتاده به میان می آمد.گویی که بر پیشانی هر یک از مناظر دلکش,کلماتی چند به خط طلایی نوشته شده بود که اسرار گمگشتگان وادی محبت را مینمایاند.رب النوع عشق متوجه بود که از بین آن کلمات,کلمه ای دلنشین واز آن همه موجودات زیبا,یکی را برای خود انتخاب کرده,به عالم پایین تر,آنجا که میدان تنازع بقاع بشر است,سرازیر شود.خواست هر موجودی را که زیبا نام دارد,تجزیه کرده,چیزی که زیبایی آن,بدان بستگی دارد,از تاروپود هستیش بیرون بیاورد وبالاخره آنها راهم در آمیخته رها ورد سفر خود سازد.
نخست,دست به سوی نسیم ملایم برد و آن را از یکدیگر متلاشی کرد,در گرانبهایی از درونش بدر کشید و در سینه خود جایش داد و همین طور گلبرگهای لطیف و طنین آن لبخند های سیرین را در هم شکافت.هر لحظه,موجود ظریف دیگری بر آن در گرانبها اضافه کرد.آنها را به هم آمیخت,درخشندگی و جذبات عجیبی در سینه خود مشاهده کرد!
خواست که نامی آسمانی به آن موجود دلفریب پیدا کند,کلمات طلایی رادر پیشانی,زیبایی ها خواند و از آن میان,یکی را انتخاب کرد و از آن زمان رها ورد خود را بدین نام میخواند:(قطره اشک)!وقتی که غریقی درسب تیره و تار,درمیان اقیانوس بیکران دست و پا می زند,صدای طوفان مهیب,امواج کوبنده و جانوران درنده,تارو پود جتنش را مرتعش می سازد,هر لحظه مقداری آب به حلقش فرو میرود,تخته پاره ای را که جز آن به چیزی دیگری امید نداشت,از دست میدهد,این گوهر یکدانه,در اطراف دیدگانش حلقه میزند.
هنگامی که مسافری از دیار نیستی به دنیا گام مینهد,دنیا به روی او لبخند می زند,میبینی که او این گوهر یکدانه را در صئرت ظریف و قشنگی همراه دارد.
زمانی که دو دست مرتعش و لرزان,روی هم قرار میگیرند و مردمک دیدگان,دور تا دور آسمانها را سیر میکند,مثل این است که میخواهند این کلمات را در عالم بالا پیدا کنند:
(به خدا می سپارم!),دانه ظریف اشک,روی دستشان می افتد.شعاع امید درخشیدن گرفته,بلافاصله,دلهای مفارق در اعماق تیر گیها فرو میروند.
در آن مدت که مجنون,کنار مزار لیلی نشسته و دفتر محبت باز کرده بود,ترانه های دلفریبش از اعماق آسمانها جدا و از مزار لیلی جدا,به گوش جانش میرسید و ارتفاعش,در قلمرو وجودش به وجود می آورد,همان قطره اشک,به فریادش میرسید.امروز این قطره کوچک,در بال و پر پروانه ها,درآغوش گلها,ظاهر و ناپدید میگردد!...
شما نیز اگر این قطره ظریف را دوست میدارید,به سوی جوانان شهید کشور بنگرید!فروغ سعادت آنان,دیدگان شما را بی نصیب نگذاشته,از اشک لبریز خواهد کرد.
