دقیقا چهار سال و نیم پیش بود که تصمیم گرفتم از یکی از فروشگاههای اینترنتی یک کفش کتونی سفید بخرم. خوشحال بودم که بالاخره بعد از کلی جستجو تونستم کفش مورد علاقم رو پیدا کنم. با کلی شوق و ذوق سریع پول کفش را برای فروشنده واریز کردم و منتظر شدم تا به دستم برسه. خریدم از شهرستان انجام شد و تا میخواست به دستم برسه باید کمی منتظر میموندم.
بعد از چهار روز کتونیهای دوست داشتنیم به دستم رسیدن و با هیجان خیلی زیاد اونها رو از جعبه بیرون آوردم و شوکه شدم. سایز کفش من 39 بود که سایز 44 رو برام فرستاده بودن و توی کفش دو تا کفه گذاشته بودن تا مثلا بزرگی سایز رو کم کنن. سریع به فروشنده پیام دادم و داستان رو توضیح دادم و براشون عکس هم فرستادم.
فروشنده گفت: «ببین خانم محترم به ما ربطی نداره. یکی دیگه فرستاده، حال صبر کن ببینم چی میشه!» منم گفتم: «دزدی کردن از مردم فقط این نیست که از دیوارشون بالا بری، همین که توی فروختن یک کالا صداقت نداشته باشین یعنی دزدی میکنین ...» عصبانی بودم و میدونستم که با عصبانیت چیزی درست نمیشه. گشتم و شماره مدیر فروششون رو پیدا کردم و ماجرا رو براشون تعریف کردم. خدا وکیلی آدم درستی بود و کلی از من به خاطر این اشتباه عذرخواهی کرد و گفت: «کفش رو بفرستید تا پولش رو به همراه هزینه پست براتون واریز کنم.»
منم این کار رو کردم و این پروسه خودش چهار روز طول کشید. مدیر فروش گفت: «ممنون، کفش به دستمون رسید و بازم ازتون عذرخواهی میکنم. به فروشنده گفتم که پول رو براتون بریزن. تا شب واریز انجام میشه.»
این شب کی قرار بود از راه برسه خدا میدونه. دو هفته گذشت و من هر روز پیگیری میکردم اما کسی پولم رو نمیریخت. در نهایت دوباره به مدیر فرش پیام دادم و این موضوع رو گفتم و مدیریت گفت: «شرمنده، نمیدونم چرا نمیریزن. من خودم شهرستان نیستم شاید به همین دلیله. الان خودم براتون واریز میکنم.» چند دقیقه بعد واریز کرد. قیمت کفش 250 هزار تومان بود که هزینه دو بار پست رو هم دادن و من ازشون تشکر کردم. البته بهشون گفتم: «مطمئن هستین درست فرستادین، کم و زیاد نباشه آخه همراه بانکم کار نمیکنه.» اون هم گفت که درسته. اون موقع پیامک بانکیم کار نمیکرد، سرم هم خیلی شلوغ بود و وقت نمیکردم برم عابر بانک تا چک کنم دقیقا چقدر واریز شده و چطوری هست. البته رسید برام فرستاده بودن ولی سرسری نگاه کردم و ازشون برای واریز کردن به موقع تشکر کردم.
یک هفته گذشت و تصمیم گرفتم از برنامه دیوار استفاده کنم تا کارم رو تغییر بدم. چون شنیده بودم خیلیها با آگهیهای استخدام دیوار کار خوبی پیدا کردن. میخواستم شغلم رو تغییر بدم. یک آگهی در دیوار دیدم که فقط دو دقیقه از انتشارش گذشته بود و سریع بهشون پیام دادم و اونها هم سریع پیام من رو جواب دادن. بهم گفتن که برای کار باید ده هزار تومان بریزم. من هم ریختم. هر مرحلهای که جلو میرفتم ده هزار تومان گرفتن. سه بار واریز کردم که شد 30 هزار تومان.
اون موقعها نمیدونستم که نباید برای کار کردن پول بدم، باید بهم پول بدن. خلاصه بعد از یک ربع متوجه شدم دیگه پیامم رو جواب نمیدن و نیست و نابود شدن. فهمیدم که بله، کلاهبرداری بود. البته این موضوع رو به دیوار گزارش دادم و اونها هم سریع آگهی رو حذف کردن. یک ماه گذشت و پیامک بانکیم درست شد. رفتم پرداختیهام رو چک کنم که با پرداختی کفش کتونی روبهرو شدم. فهمیدم که مدیر فروششون 30 هزار تومان اضافی برام ریخته بود. هر کار کردم نتونستم باهاشون تماس بگیرم و فروشندشون هم جوابم رو نمیداد. متوجه شد که 30 تومان حقم نبود به همین دلیل به احمقانهترین شکل ممکن از دستم خارج شد.
اینجا دقیقا یاد اون ضربالمثل افتادم که میگه: «باد آورده را باد میبرد.» قانون کارما برام اجرا شد و فهمیدم که باید مواظب هر قدمی که برمیدارم باشم.