من و سیگار🚬

یادم نیست اولین باری که چوب شور را مثل سیگار دست گرفتم و به آن پک زدم کی بود ولی می‌دانم که آن شروع پیوند تام و جری وار من و سیگار بود.

اوایل از یکی دو نخ چوب شور شروع شد و بعد کار به شش رنگ.... دوازده رنگ.... بیست و چهار رنگ، مداد رنگی رسید باز خداراشکر که دیگر برایم سی و شش رنگش را نگرفتند وگرنه‌ تاحالا حتما معتاد شده بودم.

البته من همیشه بچه‌ی خوبی بودم و می‌دانستم سیگار خوب نیست. مدادرنگی و چوب شور هم که سیگار نبود. بی عذاب وجدان می‌کشیدمشان.

بزرگتر که شدم به مادرم می‌گفتم:《 توروخدا ببین، حیف اسلام دست و بالم رو بسته وگرنه منم الان مثل این تامی شلبی سیگار دود می‌کردم.》

مادرم هم می‌گفت:《 غلط کردی.》

و من فهمیدم که اسلام دست و بالم را بسته و مادرم با تفنگ شش لول معزم را نشانه گرفته و گرنه که به وصال یار( سیگار) می‌رسیدم.

فرصت یواشکی سیگار کشیدن زیاد برایم پیش می‌آمد ولی همیشه چند چیز مانعم می‌شد.

خساستم نمی‌گذاشت پولم را دود کنم.

ورزشکار بودنم نمی‌گذاشت یک لقمه سوسیس کالباس با آب خوش از گلویم پایین برود چه برسد به دود سیگار.

عقایدم.

از همه گزینه‌ها مهمتر مادرم.

مادرم نمی‌گذاشت بعد از کشیدن سیگار زنده بمانم.

گذشت و گذشت تا موقع برگزیدن یار پایه، از میان همه‌ی خوبان رسید. منتها اشتباه سهوی ای صورت گرفت و یارم را از میان خیلی خوب‌ها( بچه مثبت ‌ها) برگزیدم. پیش پیش به خودم قبولاندن که دیگر سیگار را ول کن دیگر باید تو خواب ببینی. ولی دل که دست خود آدم نیست.

آن بنده‌ی خدا هم هربار می‌دید پا پی‌اش می‌شدم که...

《 بیا برو یه سیگار بگیر باهم بکشیم.》

گزینه‌ی سیگار عنبر نسارا را رو می‌کرد.

《 آخه چرا تا وقتی این همه سیگار با طعم و بو‌های مختلف هست برم پهن خر ماده بدم تو حلقم؟!》

کمی بی محلی می‌کرد تا خودم بیخیال شوم. من هم یک بار گزینه‌ی طلایی‌ام را رو کردم.

《 خب برو گیاهیش رو بگیر.》

مشتاق که شد گفتم:《 آره، بپر یه رول علف بیار باهم بکشیم.》

یار طفلکم، سری از تاسف برایم تکان داد و با جمله‌ی :《 خاک تو سرت.》

مرا بی دود و علف به حال خود گذاشت.

تیر آخرم را موقع سفر اربعین زدم.

《 اون‌جا که کسی من و تو رو نمی‌شناسه. زنها هم اونجا اهل دود و دمن. بیا رفتیم اون‌جا یه سیگار بگیریم سیگار نکشیده از دنیا نریم.😈》

کمی سر تکان داد. خوشحال شدم که قانعش کردم که دیدم سرش را به جای بالا و پایین داشت به چپ و راست تکان می‌داد.

《 خاااااک》

با همه‌ی اینها از رو نرفتم و صبر کردم تا از مرز رد شویم. با خودم گفتم:《 بالاخره که چی آنقدر می‌رم رو مغزش تا یه سیگار فرو کنه تو حلقم.》

پایم به مشایه رسید؛ متحول شدم. واقعا به خودم آمدم. اشک در چشم‌هایم حلقه زده بود.

در دلم گفتم غلط کردم. آن تحول را مدیون خواهران و برادران عراقیم هستم که مثل اگزوز خاور دود می‌کردند و حال آدم را از سیگار بهم می‌زدند. آن اشک‌ها هم به خاطر همان دود ها بود. وگرنه من را چه به حال معنوی و تحولات اخلاقی.

#روایت_نویسی

#طنز

.