
.
.
عکس و فیلمهای غزه را نگاه نمیکردم که اعصابم خرد نشود. هرچند، دیگر نمیدانم اعصابم از چه خرد میشد. از رویشان میپریدم و خودم را به ندیدن میزدم. انقدر خودم را به کوری و کری زدم که دلم آرام شد. انجامش دادم و به خودم افتخار کردم. انگار که هیچ چیزی مهمتر از دل من در این دنیا نبود. خبرها را از این و آن میشنیدم. یک گوش را در میکردم؛ یک گوش را دروازه. فراموششان کردم. در واقع، من فقط عادت کردم. دیگر غزه و فلسطین شدند یک اسم ساده در نقشه. حالا، از مردم و بچههای گرسنه و زجر کشیده، از مادرهایی که سینهی شان اندازهی قطرهای هم نمیتواند نوزاد درحال مرگ را سیر کند. از سگهای لاغر و استخوانیای که منتظر خوردن جسد یک کودک ماندهاند؛ از هیچ کدامشان خبری نیست. گمانم من خیلی زودتر از اسرائیل همهی آنها را کشتهام.
.