
.
من رو چه به کربلا؟
«بیا امسال با هم پیاده بریم کربلا.»
یخ کردم. من را چه به آن حرفها. هر کسی که کوچکترین شناختی از من داشت؛ میدانست من از سفر میترسم. حالا کجا؟ کربلا، آنهم پیاده!
یک لبخند تصنعی و جملهی«انشاالله عزیزم. حالا ببینیم خدا چی میخواد» تحویلش دادم. در دل خدا خدا کردم که بیخیال من بشود و یا سفر کلا کنسل شود. در دم عذاب وجدان گرفتم که چرا همچین چیزی از خدا میخواستم. استغفار کردم. اما همچنان امیدوار بودم شوهرم بیاید و بگوید که تنها میرود. چند روز بعد که داشتیم با پدرم جلوی اتوبوس بای بای میکردیم؛ فهمیدم که نه از این خبرها نیست و جدی جدی رفتنی شدهایم. مطمئن بودم سفر زهر مار من میشود ولی دعا کردم که لااقل شوهرم را به غلط کردن نیندازم. آخر توی کوفت کردن سفر به خودم و بقیه تخصص داشتم. هر بار بعد از سفر، شوهرم میگفت:«من غلط کنم اگه تو رو دیگه جایی ببرم.» من هم خوشحال میشدم ولی او باز غلط میکرد.
دوازده ساعت راه، هجده ساعت طول کشید. ترافیک بود و من دیگر باورم شده بود که نه تنها نمیتوانستیم برویم عراق بلکه حتی نمیتوانستیم برگردیم سمنان. همان جا میمردیم. بیشتر استرس گرفتم و خودم را فحش دادم. اشتباه فکر میکردم. رسیدیم به مرز. جمعیت آنجا را که دیدم؛ اشهدم را خواندم. اتوبوس ما را جایی پیاده کرد که حدود هشت کیلومتر را باید پیاده میرفتیم تا برسیم به مرز عراق. احتمالا بندهی خدا فکر میکرده که میخواهد ما را قاچاقی رد کند. دم ظهر بود و آفتاب مغزمان را سوراخ کرد. تا موکبها خیلی راه مانده بود. تا برسیم هم خبری از یک لیوان آب و سایهبانی نبود. من مسیر طولانی را که دیدم یک سکتهی ریز کردم. گرما هم که داشت میسوزاندم. حالم بد شد و از پا افتادم. میتوانستم ته چشمان نگران شوهرم، عبارت غلط کردم با تو اومدم را هم ببینم. چارهای نبود نه راه پس داشتم و نه پیش. یک نفر به من یک بطری آب رساند. هر جور شد و خودم را کشاندم به مرز. زوار در هم پیچیدهی آنجا را که دیدم؛ دوباره سکته کردم.
فهمیدیم که راه مهران بسته شده. یک لحظه خوشحال شدم که برمیگشتیم خانه. غم سنگینی هم به دلم نشست.«یعنی من لیاقت ندارم بیام کربلا؟» میدانستم که نداشتم ولی از خدا هم انتظار نداشتم که اینطور حقایق را بکوبد توی صورتم. در بین آن همه صدای همهمهی اعتراض و گریهی بچهها میتوانستم خیلی واضح صدای «وات د فاز؟» را از درگاه الهی بشنوم.
شوهرم غصه دار گفت:«یکم صبر کنیم شاید باز شد.»
دلم سوخت. اما معلوم بود که مرز با آن وضعش باز نمیشد.
ادامه دارد...
#ورق_روایت
#اربعین
#ورق_کاهی
آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote
آدرس بله: @varaghkahi
✨🌿