
.
اولین اربعین (۶)
وقتی عراقیها بالای سرمان با شلنگ آب میپاشیدند، خیلی تلاش کردیم که مثل بچهها بالا و پایین نپریم و جیغ نزنیم. همینطور سنگین و رنگین راهمان را میرفتیم که خدام عراقی شوخیشان گرفت و شلنگ را مستقیم گرفتند توی سر و صورت مان.
هم جیغ زدیم و هم مثل کانگورو بپر بپر کردیم و آبرو و شرفمان را بردیم.
اول صبح جلوی یک موکب ایستادیم. موکب، شبیه یک حیاط بزرگ بود. درخت و سایه زیاد داشت. روی یک مبل کهنه نشستیم که دو تا ظرف آب گوشت عراقی (بدون رب) جلوی ما گرفتند. به قدری لذیذ بود که به جای گوشت شدن به تنمان، چسبید به روحمان. شکم مان سیر و روحمان شاد شد. امیدوارم هم دل تان بخواهد و هم بسوزد.
خیلی سراغ موکبهای ایرانی نمیرفتیم. هم صفهای غذایشان طولانی بود و هم جای خوابشان زنانه و مردانه. ولی ناهار آن روز قسمت شد از موکب ایرانی لوبیا پلو با ماهی بگیریم.
آفتاب بعد از اذان ظهر، آن روی سگش را نشان داد. شوهرم پیشنهاد داد برویم بخوابیم و هر وقت خنک شد راه بیفتیم ولی من میدانستم که همهی موکبهای کولر دار پر شده.
«اگه بریم تو گرما بخوابیم حتما حالمون بد میشه ولی اگه راه بریم، تند تند آل و شربت میخوریم و آب به پر و پایمان میزنیم و گرمازده نمیشویم.»
شاید حرفم منطقی بود شاید هم نه ولی روز من بیشتر بود. راه افتادیم. شوهرم خسته شد و پی غر زدن های مرا به تنش مالید و خوب که چرب شد ما را برد موکب پاکستانیها. جلوی کولرها بیخ تا بیخ زائر فرصت طلب خوابیده بود. جای ما افتاد وسط گرما. دو ساعت بعد که بیدار شدیم؛ آرزو میکردیم که از کاش از چرت جهنمیمان، به خود جهنم میرفتیم تا کمتر بسوزیم.
خیلی جلوی خودم را نگرفتم و گفتم:« دیدی گفتم گرما زده میشیم.»
ای کاش قضیه همان جا تمام میشد؛ دمپایی های نرم و نارنجی ام را هم بردند.
« وایستا برم برات دمپایی بخرم و بیام.»
بالاخره بعد از حدود چهل دقیقه با دمپایی برگشت.
«عه من همون رو میخوام. اون خوشگل تر بود.»
شوهرم لطف کرد و به جای این که دمپاییها را در حلقم فرو کند؛ جلوی پایم انداخت.
«زودتر راه بیفت.»
یک ساعتی راه رفتیم و اندازهی یک گالن آب و شربت آبلیمو خوردیم. در حالت عادی اگر به یک لیوان آب نگاه میکردم، اقلا سه چهار بار دستشویی لازم میشدم. همیشه مادربزرگم میگفت:« توی بهشت دستشویی نیست هرچی هست، مثل عرق از تنت در میآد.»
احتمالا مشایه بهشت مناطق محروم بود. آخر جان مان هم داشت به صورت عرق از تنمان در میرفت.
رفتیم تا چای عراقی بگیریم. دوست داشتم طعمش را بچشم. تا زبانم به آن خورد لرزیدم.
« یا ابالفضل، چقدر شیرینه! اه.»
شوهرم را دیدم که با لذت میخورد و به به و چه چه میکرد.
« نکشیمون ححححاجی.»
از آن به بعد دوباره به آغوش چای ایرانی برگشتم. بعد از دویست سیصد تا عمود دیگر رفتم بنشینم. یک موکب با صندلی و کولر، فقط برای نشستن بود پیدا کردم.
یک مرد جوان عراقی یا گوشی اش بازی میکرد و دو تا خانم ایرانی با هم گپ میزدند.
« دستشون درد نکنه ها ولی خیلی کثیف کار میکنن. من که فقط از موکب های ایرانی غذا میگیرم. نظم ندارن.»
صدهزار ایراد بنی اسرائیلی دیگر هم گرفت که یادم نیست.
در دلم گفتم:« به درک، لیاقت نداری. کاش حداقل لال شی. چرا نمیری یه موکب دیگه بشینی نکبت؟»
زبان دلم کمی تند است و زبان خودم تندتر. پس ترجیح دادم ساکت باشم.
« آخه اینجا جای افه اومدنه اسکل؟»
خوشبختانه شوهرم از دستشویی آمد و مرا با خودش برد وگرنه حرفهای دلم غیرقابل پخش میشد.
دو روز دیگر هم راه رفتیم. خیلی نزدیک شده بودیم. دل تو دلم نبود که زودتر به ته راه برسیم. قبل اذان صبح راه افتادیم.
ادامه دارد...
#ورق_روایت
#اربعین
#ورق_کاهی
آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote
آدرس بله: @varaghkahi
✨🌿