
.
اولین اربعین(۴)
به محض این که چشمم به حرم افتاد. حس وحشتناکی مثل خوره، شروع به جویدنم کرد.
« وای، من نباید اینجا باشم. حالا چی کار کنم؟ چی بگم؟ حرم آقا که جای یکی مثل من نیست. حالا اینهمه گناه رو کجا قایم کنم؟»
چهرهام عبوس و غمگین شد. نود و نه درصد مواقع همان قیافه را داشتم. ولی این دفعه فرق داشت. انگار یک بار سنگین هم روی قلبم گذاشته بودند. حسی که فقط موقع زیارت اماکن مقدس سراغم میآمد. فکر میکردم که حتماً روحم زیادی شیطانی بود که به آن روز افتادم. فرصت نشد حرم را قشنگ نگاه کنم. چشمهایم اشکی و سرم به زیر بود. شوهرم که قیافهی من نباید اینجا باشم مرا دید؛ قیافهاش تبدیل به« عجب غلطی کردم این رو با خودم آوردم.» شد.
چیزی به اذان صبح نمانده بود. ترجیح دادیم که بخوابیم و بعد زیارت کنیم. یکی از صحنها را موکت کرده بودند. همه در هم خوابیده بودند فقط دقت کردیم که پای مان توی دهن کسی و پای کسی توی دهن ما نرود.
اصلا فکرش را نمیکردم به نماز صبح برسیم. خوشبختانه نمازمان قضا نشد. من آن را به فال نیک گرفتم و حالم کمی بهتر شد.
آفتاب که طلوع کرد. دوباره به جوش و خروش افتادم. « بلند شو زودتر زیارت کن بریم. دیر میشه.» دست خودم نبود باید زودتر میرفتیم تا خیالم راحت میشد.
بعد از زیارت، حدود ساعت هشت راه افتادیم. موکبهای دور حرم خیلی شلوغ بود. بدون صبحانه راه افتادیم. امان از نابلدی راه و زن عجول. نمیدانستیم تا عمود اول چقدر راه بود. فقط آدرس را از یکی پرسیدیم و پای پیاده راه افتادیم. واقعاً چه بگویم نگفته هم پیداست. ساعت به ده که رسید شعلههای خورشید مغزمان را سوزاند و مختصر مخچهای برایمان به جا گذاشت تا تعادلمان را حفظ کنیم و بتوانیم به را همان ادامه بدهیم.
در راه نه موکب و نه حتی یک ماشین پیدا میشد. فضا درست عین فیلمهای آخرالزمانی بود. میترسیدم شوهرم حمله کند و من را بخورد. الحمدلله یک سایه هم پیدا نمیشد که زیرش استراحت کنیم.
دیگر آب بدنمان ته کشیده بود. آماده شدیم اشهدمان را بخوانیم.
ادامه دارد...
#ورق_روایت
#اربعین
#ورق_کاهی
آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote
آدرس بله: @varaghkahi
✨🌿