
.
اولین اربعین(۶)
بعد از نماز، برای پیش صبحانه دو کاسهی کوچک حلیم گرفتیم. داشتیم میخوردیم که دیدیم یک خانم جوان عراقی داشت با ناز شوهرش را که دراز به دراز افتاده بود را ماساژ میداد. آن جا فهمیدیم که عشوه خرکی تازه عروس و دامادها همه جاییست و مخصوص ایران نیست.
من و شوهرم با حالت« اه اه، ایش ایش این دوتا رو نیگا.»
بهم نگاه کردیم و قبل از بالا آوردن حلیم خوشمزه، راهمان را گرفتیم و رفتیم.
خورشید که طلوع کرد، حلیمهایی که خورده بودیم در شکم مان غروب کردند. دوباره گرسنه شدیم. نشستیم توی یک موکب و ساندویچ املت خوردیم. جایی که ما نشسته بودیم تصویری تو ذهنم ثبت کرد که هیچ وقت فراموش نمیکنم. خادم عراقی پشتش به ما بود و داشت تند تند املت درست میکرد. یک نسیم خنک هم میآمد و با خودش بوی غذا را جا به جا میکرد. هوای بوی طلوع فجر میداد. نمیدانم دقیقاً چه بوییست. هرچه هست مخصوص همان دم صبح است.
صدای قدمهای نامنظم زائران وخوش آمد گویی خادمها میآمد.
از آن لحظههایی بود که به آدم وحی میشود، دعا کن. الان، پر از آرامشی. هرچه میخواهی بخواه.
دعا کردم. یک لقمه از ساندویچ را قورت میدادم و یک لقمه از بغضم را.
مشایه انگار خود حرم بود. در لحظههایی که فکرش را نمیکردم آن وحی میآمد سراغم.
تا شب راه رفتیم. دیگر چیزی به آخر راه نمانده بود. پیرزنهایی را دیدیم که وسط مسیر بساط کرده بودند و عروسک میفروختند. به دلمان افتاد که برویم و برای حاجت کوچولویمان عروسک بخریم. هفت هشت ده تا عروسک گرفتیم و سرخوش راهمان را ادامه دادیم. خدا را شکر کردم که پلاستیک به آن بزرگی همراهم بود وگرنه حتی نمیتوانستیم یک دانه از آن عروسک کوکیها را هم بگیریم.
به محض این که رسیدیم به کربلا، پای شوهرم رفت توی پوشکی که یک مادر بهداشت نشناس وسط راه انداخته بود. باز خدا را شکر که بچه به تخلیهای مثانهاش اکتفا کرده بود والا همانجا مجبور به قطع عضو فوری میشدیم. کارد میزدی به شوهرم، خونش درنمیآمد. خواستم شوخی کنم که:« پیاده رویت قبول نشده.»
ترسیدم با همان پوشک مرا خفه کند. نمکهایم را برای خودم نگه داشتم.
سریع رفت تا پایش را آب بزند.
خستگی امانم را بریده بود ولی موکبها همه پر بودند. بالاخره یکی پیدا کردم و دراز کشیدم. دوتا خانم دیگر هم بودند. خوابم برد.
وقتی بیدار شدم، دیدم خودمم و ده تا مرد. برگهایم خزان شد.
سریع بلند شدم. از دور شوهرم آمد.
« بیدار شدی؟ بیا یه ذره دیگه هم بریم نزدیک اذان صبحه.»
« لامصب، بیدار میکردی من رو.»
« عه اینا نبودن که.»
خودمان را جمع و جور کردیم و راه افتادیم. شلوغی کربلا مرا ترسانده بود. خدا خدا میکردم که شوهرم هوس نکند که در کربلا بمانیم.
نماز را که خواندیم، شیرش کردم که:« بدو برو زیارتت رو بکن. من همین جا منتظرت میمونم. سریع یه ون بگیریم بریم مهران.»
« مگه تو نمیای؟»
تودهی جمعیت جلوی حرم را که دیدم؛ داشتم سکته میکردم.
« نه تو برو. من بیام اون جا باید جسدم رو برگردونی سمنان.»
او رفت. من برای محکم کاری و کشیدن هایلایت روی حاجتم؛ روبه حرم شروع کردم به درد و دل.
« دمتون گرم که گذاشتین بیایم. درسته خیلی غر زدم ولی خوش گذشت. لطفاً اون حاجت من رو هم بدین من برم. یعنی اگه تا سال دیگه من بچه دار نشماا، با هاتون قهر... قهر که نه ولی خیلی ناراحت میشماا.»
کیسهی عروسکها را بالا آوردم.
« نگاه کنین. رفتم این همه عروسک براش گرفتم. حیف میشن. بچهی من رو بدین برم. ممنون.»
بعد از دعا کردن، خوابم برد.
بالاخره بعد از دو ساعت بابای حاجتم و لحظهی خداحافظی سر سید.
**********
سال بعد، نه من و نه شوهرم نتوانستیم برویم. حاجت کوچولوی سیزده روزهیمان، اجازه نداد برویم.
بالاخره پایان
#ورق_روایت
#اربعین
#ورق_کاهی
آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote
آدرس بله: @varaghkahi
✨🌿