
تا بچهی خودت را نزدند مشکلی نیست؟
تا شهری که داخلش هستی را به خاک و خون نکشیدهاند، ککت هم نمیگزد؟
نمیدانم چرا مملکت بعضیها فقط همان خانه و ماشین و سفرهی غذای خودشان است ملتشان هم که دیگر طبیعی است که فقط خانواده و فک و فامیل خودشان اند.
زن تاب را برای دخترش تکان میدهد.
« سمنان رو که نمیزنن. میزنن؟»
« شاید بزنن. این همه شهر رو زدن شاید اینجا رو هم بزنن.»
« ایران هم میخواد بزنه؟ جنگ میشه که.»
« باید بزنه. همین الانش هم وسط جنگیم. نزدیم که پررو شدن مردم رو کشتن.»
« وای، مردم فقط همین رو کم داشتن. این همه مشکل و دغدغه داشتن حالا باید نگران جونشون و مملکت هم باشن.»
به این فکر میکنم که چرا دغدغهی هزارم مردم، مملکت باشد. حتماً باید یک سگ هاری پاچهی کشورت را انقدر وحشیانه بگیرد؛ سپهبد و سرلشگر و غیر نظامی و بچه بکشد که تازه دغدغه ات بشود وطن؟ قبل از اینها کجا بودی؟
میترسی که آتش جنگ دامن تورا نگیرد. به جگر گوشهی هموطنت گرفت چه؟ نهایتاً قطره اشکی خرجشان میکنی؟ یکم جرعت خرج کن.
وطن جایی فرا تر از سفرهی تو و من است.
ملت کسانی بیشتر از من و تو خانوادهی ماست.
دیروز اگر جانت را فدای غزه و لبنان نکردی، امروز فدای ایران میکنی؟
#روایت_درد
.