خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

قاف

قاف

چند هفته‌ی پیش، داشتم برنامه‌ی کتاب‌باز را از یوتیوب تماشا می‌کردم. مهمان برنامه یاسین حجازی بود.

اول از لفظ قلم صحبت کردنش اعصابم خرد شد ولی کم کم کیف کردم. درواقع چند دقیقه طول کشید تا گوش‌های آلوده شده‌‌ام به کلمات امروزی، به اصل خودشان برگردند.

همانطور داشتم از مکالمات حظ می‌بردم که صحبت از کتابی به میان آمد. کتاب قاف به تألیف یاسین حجازی. طبق روال همیشگی، جو از نوک پا تا آخرین تار مویم را گرفت. دل توی دلم نبود که هرچه زودتر قاف را بخوانم. خدا خدا کردم که کتابخانه یک نسخه از آن را داشته باشد. دکمه‌ی جست و جو را زدم. تا نتیجه بالا بیاید، هوس کتاب مثل ماهی در تنگ، توی من بالا و پایین می‌شد.

و بله... داشت.

ولی من که نمی‌توانستم قرض بگیرم. سهمیه‌ی خودم و خواهرم و شوهرم را هم قرض گرفته بودم. دلم نیامد کتاب‌هایی را که هنوز نخوانده بودم برگردانم.

« برو بشین دو دقیقه بخون ازش برگرد خونه. بذار دهن این دل هوسبازت بسته شه.»

نگاهم به دخترم که خوابیده بود افتاد. مثل فشنگ از جا پریدم و شال و کلاه کردم.

در دلم هزار بار خدا را شکر کردم که کتابخانه انقدر به خانه‌ی مادرم نزدیک است.

قفسه‌ها را گشتم تا بالاخره پیدایش کردم. با ولع آن پاره آجر قطور را برداشتم و روی صندلی، شروع کردم به خواندنش. نفهمیدم چطور شصت صفحه تمام شد. از ترس اینکه دخترم از خواب بیدار بشود و مادرم را بیچاره کند، سریع به طرف خانه برگشتم. وسط راه زنگ زدم به مادرم.

« بچه بیدار شده؟»

« آره دستشویی هم رفته داره صبحونه می‌خوره.»

« اذیت می‌کنه؟»

« نه، تو اذیت می‌کنی.»

خداحافظی کردم و بدو بدو مسیر رفته را به سمت کتابخانه برگشتم تا یکم دیگر بخوانم.

این هفته بالاخره کتاب‌هایی را که قرض گرفته بودم را تمام کردم. قاف را گرفتم.

ان‌شاالله لحظه‌ی وصال قسمت همه.

خلاصه و موضوع کتاب را هم خودتان جستجو و پیدا کنید به من چه.

پی‌نوشت: هربار رفتم عکس بگیرم نذاشت.