سگ توش!

.

سگ توش

از همان اول می‌دانستم اتفاق بدی می‌افتد. به دوستانم گفتم:« من برمی‌گردم. دلم راضی نمی‌شه دخترم رو تنها بذارم.»

آن‌ها سعی می‌کردند خیالم را راحت و خاطرم را جمع کنند که جای بچه امن است و دو دقیقه‌ی دیگر مادر نمی‌شناسد.

با توجه شناختی که از حافظه‌ی ماهی گونه‌ی دخترکم داشتم؛ با بقیه راهی مدرسه‌ی روایت شدم. خواهر بی‌پناه و مظلومم را با بچه‌ام تنها گذاشتم.

مدرسه‌ی روایت میزبان امدادگران سمنان بود که در جنگ دوازده روزه جزو نیروهای واکنش سریع بودند.

حالا من سر پیاز بودم یا ته پیاز که دخترم را گذاشتم و رفتم؟

بیشتر از اینکه دلم بخواهد تجربیات امدادگران را بشنوم؛ دنبال فرصت می‌گشتم که برگردم به مدرسه‌ی روایت. اصلاً اگر به من بود صبح تا شب آن‌جا می‌ماندم. اصلاً حمله می‌کردم و یکی از اتاق‌هایش را تصاحب می‌کردم. با اینکه وقت و بی‌وقت خودم را می‌رسانم آن‌جا ولی دیشب که وارد مدرسه شدم، احساس کردم آن دیوار‌های آجرنما، آن حوض و فواره‌اش را برای اولین بار می‌‌دیدم. سر جایم که نشستم تلاش کردم که حواسم را از در و دیوار مدرسه، به حرف‌های آقای امدادگر گوش کنم که یکهو چشمم افتاد به یک چیز پشمالو. سگ بود. همین را کم داشتم. خیلی هم نزدیکم بود. دوتا صندلی جلوتر، روی زمین لم داده بود و خیره نگاهم می‌کرد.

« لامصب اون دهنت رو ببند اقلا. گند زدی به همه جا.»

چادرم را جمع کردم و خودم را یک گوشه کشیدم. هرکسی مرا می‌دید فکر می‌کرد مثل سگ از سگ می‌ترسم. مجالش نبود که بگویم:« نه، عین یه خرس تنبل، حال ندارم حتی یه دستمال جیبی رو بشورم چه برسه به چادر! ای چند وقت انقدر لباس شستم شبیه رخت چرک شدم!»

باز تلاش کردم شش دونگ حواسم را به امدادگر زحمت‌کش بدهم که دیدم آن آقایی که مسئول نگه‌داری از سگ زنده‌یاب بود؛ یک بیسکوییت به قاعده‌ی یک بند انگشت را با دست به دهان خیس سگ فرو برد. ول کن ماجرا هم نبود انگار می‌خواست مطمئن شود بیسکوییت صحیح و سالم به به معده‌ی سگ رسیده و جایش خوب است.

خلاصه که هیچ وقت نشده بود که مثل دیشب یک چیز مورد علاقه‌ام به نجاست کشیده شود.

با همه‌ی این‌ها دوست داشتم با ناز و نوازش و خوراکی از سگ تشکر کنم. به هرحال هرچه که بود بیشتر از من در آن وضعیت جنگی به درد مردم خورده بود.

قدرشناسانه به آن پشمالو نگاه کردم بی تفاوت برگشت و صندلی را لیسید.

« سگ تو روحت، نکن سگ پدرسگ.»

بالاخره مراسم تمام شد و جناب سگ تشریفش را برد.

شوهرم آمد دنبالم. رفتیم تا خواهر و شوهر خواهرم را از دست دخترم نجات بدهیم. وقتی خواهرم در خانه را باز کرد، دخترم بدو بدو آمد جلوی در. تلاش می‌کرد نشان بدهد در آن دو ساعت به طرز معجزه‌آسایی یاد گرفته سین را تلفظ کند.

« سلم... شلم... دلام... سلوم...»

ول کن بچه‌ هم به کلی سوخته بود و انقدر سلام کرد تا مطمئن شود تا به اندازه‌ی چهل سال، سلامتی آورده.

نگاهم به لباسش افتاد و فهمیدم بله... آن اتفاق بد افتاده بود.

« جیش کرد لباسش رو عوض کردی؟»

« یه چیزی اونورتر... یکم نم هم زد. بردم شستمش.»

داشتم ازخجالت آب می‌شدم.

« فرشاتون؟... سفیدن.»

« نه به فرش نزد.»

هوفی از اعماق قلبم آزاد شد. ولی بازهم خجل بودم از دردسری که به خواهر و دامادمان دادم. آن شب اخلاقم سگی شد. شب عجیبی بود. سگ در مدرسه‌ی روایت. سگ در روحم. سگ در اخلاقم. سگ هار در اعصابم. سگ در شانسم. سگ در این زندگی...

البته خدا را هزار بار شکر که این سگ‌ها فقط به تف‌مالی اکتفا کردند و گند بیشتری بالا نیاوردند.

#ورق_روایت

#ورق_کاهی

آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote

آدرس بله: @varaghkahi

✨🌿