
.
نه به کافه
گاهی وقتها فکر میکنم که روح یک پیرزن شصت ساله مرا تسخیر کرده. شاید همیشه همین جا داخل بدنم زندگی میکرده .
روح این ننه جان، خیلی از علایق جوانها را نمیپسندد. یکی شان کافه است.
هیچ وقت نفهمیدم هدف از کافه رفتن چیست. دور ریختن پول و وقت است.
الان خیلی وقت است که کافه نرفتهام. آخرین بار برای دورهی نامزدیم بود. نمیخواستم دست رد به سینهی شوهرم بزنم وگرنه خوردن دوغ آبعلی و قدم زدن در خیابان را ترجیح میدادم.
هرکاری از دستم برمیآمد برای پیچاندن کافه رفتن، میکردم.
« مامانم کارم داره. نمیذاره بیام بیرون.»
« درس داریما. میخوام درس بخونم.»
« تو راه بودم که تیر خورم. ایشالا دفعهی بعدی.»
الحمدلله یک چیز درست و درمان هم توی منوها پیدا نمیشد. هرچه که یک ذره ازش میخوردم؛ دلم را میزد وآرزو میکردم کاش همان تیر را میخوردم.
چند بار آبمیوه سفارش دادم که هم سالم باشد و هم خوشمزه. آنقدر لیوانهای بزرگ میآورند تا عذاب وجدان گرفتن پول خون پدرشان را برطرف کنند.
نه داداش، با این کارها درست نمیشود.
با پیرتر شدن روح درونم و چاق شدن جسم جوانم، چند سالی رژیم گرفتم. وقتی دوستانم مرا به زور کافه میبردند؛ میخواستم گریه کنم. دمنوش سفارش میدادم ولی جسمم نمیپذیرفت.
« این چه کوفتیه ریختی تو من. تو که میخواستیم علف بخوری گم میشدی میرفتی تو پارک میچریدی دیگه.»
حرف حق جواب نداشت. با بغض دمنوشم را فرو میدادم و به این فکر میکردم که با پول آب تریاکی که سفارش دادم چه کارهایی میتوانستم بکنم.
« یه کتاب میخریدی باهاش. خاک تو سرت»
« یه سانس میرفتی استخر بدبخت.»
« یه آبعلی میگرفتی روحت شاد شه.»
« ای کاش از این شیک شکلاتیا میگرفتی که زودتر بمیری.»
اینجوری شد که وقتی خرم از پل گذشت و ازدواج کردم؛ به شوهرم گفتم:« ببین من کافه مافه نمیام. محیط کافه باعث حلول سگ درونم میشه. خیلی میخوای خوش بگذره، به من غذا بده. سیر باشم اخلاقمم بهتره. کنار غذا دوغ آبعلی باشه دیگه میشه نور علی نور. اون وقت خونه مامانت اینا هم میام. »
حالا فعلا که کارم راه افتاده. ولی وقتی دخترم بزرگ بشود و مثل چی پیله کند که« مامان، بیا باهم بریم کافه.» چه کنم؟
شاید بگویم:« بیا حالا این آبعلی رو بگیر بعداً صحبت میکنیم.»
درود بر آبعلی
#ورق_نوشته
#ورق_کاهی
آدرس ایتا: https://eitaa.com/saidehnote
آدرس بله: @varaghkahi
آدرس تلگرام: https://t.me/varaghkahisaeede
✨🌿