جیغ💀

.
جیغ

حدود ساعت یازده شب بود. دختر،درس‌هایش را نگه‌داشته بود تا بعد از نماز صبح مرور کند. خسته شده بود و دیگر حس درس خواندن نداشت. آماده‌ی خواب شده بود. سرش را روی متکای سرد گذاشت و اجازه داد خستگی‌اش در جان تخت فرو برود.
در دنیای خیالی فرو رفت تا خوبش ببرد. شهر خیالی، خانه‌ی خیالی، دوستان خیالی و حرف زدن با آن‌هارا به نوبت به ذهنش می‌آورد. چشمانش خسته بودند ولی سنگین نه. پلک‌هایش را روی هم گذاشت. چشمانش گرم شد که یکهو صدای ترمز کشدار ماشین... صدای برخورد و بعدجیغ بلند و وحشتناک زنی او را از جا پراند. آنقدر صدا بلند و واضح بود که انگار در خانه تصادف شده بود نه در خیابان.
دختر آرام و قرارش را از دست داد. مکثی کرد تا به خودش بیاید. به سمت هال دوید.
مادرش داشت نماز می‌خواند. این پا و آن پا کرد تا مادرش سلام داد.
《 مامان، شنیدی صدارو؟》
مادر همان طور که ذکر می‌گفت بی تفاوت سر تکان داد.
《 چجوری نشنیدی؟! تصادف شد یه زنه جیغ زد، خیلی بد جیغ زد. صداشون خیلی بلند بود.》
دختر چادرش را سر کرد.
《 جان من بیا بریم پایین یه سر بزنیم. نفهمیدم ماشینه فرار کرد یا نه. اگه زنه کمک بخواد چی؟ این وقت شب.》
با اینکه مادر هیچ صدایی نشنیده بود مضطرب با دخترش همراه شد.
آسانسور که به طبقه همکف رسید؛ مادر و دختر با قدم‌های بلند و سریع خودشان را به نگهبانی مجتمع رساندند. خیابان ساکت بود و پرنده در آن پر نمی‌زد. دختر با صدای مادرش به خود آمد.
《 آقای ذوالفقاری، سلام، اینجا تصادف شده؟ دخترم صدای یه تصادف رو شنید و گفت بیایم کمک. رفتن؟ چیزی نشد؟》
پیرمرد روی تختش در دکه نگهبانی لم داده بود. صاف ایستاد. سردرگم حرف‌ها را تحلیل کرد.
《 تصادف چی چیه؟ من از ساعت هفت اینجام تصادفی ندیدم.》
《 چیزی نشنیدین؟》
پیرمرد پوزخند زد.
《 نه والا. تصادف کجابود.》
دختر ماتش برده بود. از صدایی که شنیده بود مطمئن بود. مادر از نگهبان تشکر و عذرخواهی کرد. دختر فهمید مادر شرمنده شده. خودش هم همان حس را داشت.
به سمت واحدشان برگشتند.
《 من خیلی واضح صدا رو شنیدم.》
《 حتما توهم زدی.》
مادر این را زیادی آرام و بی‌تفاوت گفت. دختر بهش برخورد. تا آن روز چنین تجربه‌آب نداشت.
مادر، دختر را شماتت کرد:
《 داری دیوونه می‌شی. بهت میگم انقدر استرسی نباش.》
چند دقیقه‌ی بعد دختر دوباره سرجایش دراز کشید. تا بخوابد. فکر و خیال بدون اختیار و مجوز او به ذهنش هجوم آوردند.
《 الان باید خوشحال باشم که کسی چیزیش نشده یا باید بگم ای کاش صدا واقعی می‌بود؟ نکنه واقعا دیوونه شدم.》
در طول شش سالی که از آن شب گذشت؛ دختر بارها آن شب را با خودش مرور کرد و هیچ‌وقت نفهمید آن شب واقعا چه شد.

#روایت_نویسی
.