
.
به خانه برمیگردیم
ساعت چهار صبح از محل کار شوهرم زنگ زدند و احضارش کردند. آنجا بود که فهمیدیم اسرائیل به ایران حمله کرده. سهتا بچهام را بیدار کردم و بهشان صبحانه دادم. تا جایی که شد؛ من و همسرم به روی خودمان نیاوردیم که اتفاقی افتاده. بچهها هم به شرایط کار پدرشان عادت داشتند و چیزی نپرسیدند. فقط بهانه گرفتند که چرا سفر تفریحیشان کوتاه شده. بهشان قول دادم که در اولین فرصت باز برمیگردیم. آن موقع با خودم فکر میکردم که:« اتفاقیه که افتاده. مثل دفعهی قبل که اسرائیل ما رو زد بعد ما زدیمش و همهچیز تموم شد. هیچی نمیشه. سریع تموم میشه.»
وقتی رسیدیم خانه؛ شوهرم رفت سر کار و من و بچههاهم مشغول کارهای عادی بعد از سفر شدیم. لباسها را برگردانیم سر جایشان و همهجا را مرتب کردیم. تا غروب عادی برخورد کردیم تا دختر و پسر کوچکترم اذیت نشوند. غروب، از سمت غرب صدای انفجاری آمد که هم خانه و هم دل بچههایم را لرزاند. خودم ترسیده بودم اما شروع کردم به توضیح ودلداری دادن به دختر دوازده ساله ام.
قرارمان بر این بود که صبر کنیم تا دختر بزرگم امتحان نهایی سال نهم را روز یکشنبه بدهد و من هم تا آخر خرداد بروم سر کارم در مدرسه ولی با آن شرایط، پیشنهاد کردم که بچهها را زودتر ببرم سمنان پیش مادر و پدرم و خودم بعداً بروم سمنان. اما دختر بزرگم گفت که صبر میکنند تا کار من تمام بشود و همه باهم برویم. دختر دیگر و پسرم هم تایید کردند. همه برای یکی. یکی برای همه.
بالاخره روزمان را به شب رساندیم. خیلی سخت بود. از غروب دخترم تهوع و استرس گرفته بود و آنقدر قلبش محکم به سینه اش میکوبید انگار میخواست از جا دربیاید. دست و پاهایش یخ کرده بودند و شل شدند. دیگر به سختی راه میرفت. پسر کوچکم هم ترسیده بود. مجبور شدم به زور و ضرب فیلم و آهنگ و قصه خوابشان کنم.
خوابشان که برد مشغول جمع کردن مدارک و کمکهای اولیه شدم محض احتیاط. سرگرم کار بودم که ساعتهای دو صبح، دیدم یک چیزی دارد مستقیم به سمت برج ما میآید. نفهمیدم که پهباد بود یا ریز پرنده ولی میدیدم که چقدر به ما نزدیک شده بود. شکی نداشتم که به ما میخورد. خودم را به بچهها رساندم برای اینکه اگر اتفاقی پیش آمد همهی.مان کنار هم باشیم و حواسمان هم به همدیگر جمع باشد. آن شیء رد شد. وقتی دیدم اتفاقی نیفتاد؛ بلند شدم بروم که باز یکی دیگر آمد. بچهها بهم ریختند. دختر کوچکترم داشت از ترس ، از دست میرفت. همان موقع وسایلها را جمع کردیم و با ماشین راهی محل کار همسرم شدم تا ما را به سمنان ببرد. در راه بچهها خیلی اذیت شدند. با خودم گفتم:« بعد ازین ماجرا ها باید ببرمشون پیش مشاور تا دوباره حالشون خوب شده.» همان موقع فرودگاه را هم زدند. دختر بزرگم ترسیده ولی آرام تر از خواهرش بود. من هم ترسیده بودم ولی نمیتوانستم اجازه بدهم بچهها ترسیدن مادرشان را ببینند. دخترم در طول مسیر زیر صندلی نشسته بود. میترسید قطعهای از پدافند خودی و موشکهای دشمن که بالی سرمان، به هم میخوردند؛ روی ماشین بیفتد. سعی میکردم بهش قوت قلب بدهم.
«فقط برای اینکه شما میترسین داریم میریم سمنان و گرنه هیچ اتفاقی نمیافته.»
همسرم صبح غدیر ما را رساند و خودش برگشت.
وقتی رسیدیم پسرم گفت:« ای کاش اسباب بازیهام رو بر میداشتم. الان که برگردیم خونه، خونه خراب شده. مجبوریم بریم دوباره اسباب بازی بگیریم.»
یاد دخترم افتادم که وقتی داشتم خانه را جمع و جور میکردم بهم توپیدکه:« الان که وقت این کارها نیست باید بریم.»
« مگه میخوایم بریم و دیگه برنگردیم؟ دو روز دیگه برمیگردیم خونه مون دیگه.»
تمام تلاشم را کردم تا آن روز به عنوان روزی که از خانهیمان فرار کردیم؛ در ذهن بچهها ثبت نشود.
از طرف دیگر، در اعماق قلبم ایمان دارم و امیدوارم که به زودی در روز نابودی اسرائیل، هم ما و هم فلسطینیها به خانههایمان بر میگردیم.
.