بازی ساز

.
بازی ساز

هیچ وقت زیر بار کپی کردن نرفتم. همیشه دلم می‌خواست همه‌چیز ایده و اختراع خودم باشد. بچه هم که بودم بازی‌های معمولی عامیانه مرا ارضا نمی‌کرد. خودم بازی می‌ساختم و دیگران را هم مجبور می‌کردم همان را بازی کنند. بعضی وقت‌ها خوب و گاهی‌هم چِرت از آب درمی‌آمد. البته اکثراً چرت و پرت بود.


مثل قایم باشک تنهایی؛ قانون بازی این بود که طوری در مهمانی بروم و بیایم که کسی مرا نبیند. مجوز این بازی توسط نهاد‌های امنیتی و حراستی خانواده لغو شد. چون آخر کار به اینجا ختم می‌شد که من درحالی که سعی می‌کردم مثل گربه از روی مبل و بین مهمان‌ها عبور کنم؛ گره می‌خوردم و در حالت ناجوری جلوی مهمان‌ها وسط هال خانه پهن زمین می‌شدم.

بازی دیگر، جبهه بازی بود که بیشتر به مسابقه‌ی تف پراکنی شبیه بود تا هرچیز دیگری. آن هم توسط نهاد بهداشتی خانواده تعطیل شد. چون آخر کار من و دخترخاله و پسر داییم آنقدر خیس عرق و تیر‌ و ترکش‌های تُفی می‌شدیم که هیچکس حاضر نبود بهمان نزدیک شود.

بازی دیگری هم بود که من خیلی دوستش داشتم و آن را فقط با خواهرم بازی می‌کردم. اسم بازی‌هم شتر آبی، شتر سبز، صورتی و... بود. بازی این‌طوری بود که من وارد یک شهربازی می‌شدم که شتر‌های رنگی داشت. شاید برایتان سوال شده باشد که چه چیز این بازی جالب بود...
همان که خواهرم شتر می‌شد دیگر. همین‌که به او می‌گفتم شتر، راه بیفت و او راه می‌افتاد برای من کافی بود تا لذت ببرم.😄😈

#روایتـنویسی