
.
آتش چه بسی؟
حنانه را به مادرم سپردم و بعد از دریافت نیم ساعت، مرخصی از اهالی خانه؛ دزدکی از خانه خارج شدم تا حنانه مرا نبیند و بعد دوان دوان راهی معراج شهدا شدم. به دنبال جواب.
انقدر که هر کسی یک نظر دربارهی قضیهی آتش بس داد. گیج شدم که حق با کدام گروه است. اصلا ما پیروز شدیم با شکست خوردیم؟ با خودم گفتم:«حالا که مردم دارن جمع میشن واسه قدردانی از نیروهای مسلح؛ بذار منم از آب گل آلود برای خودم سوژه بگیرم.» این روزها بیشتر از اینکه به مردم به چشم انسان نگاه کنم به چشم سوژه نگاه میکنم. به جمعیت که رسیدم در پی یافتن یک شخص تنها در یک گوشهی خلوت؛ از زیر تیرآهنها رد شدم. یک خانم حدوداً چهل ساله یک کنجی تنها نشسته بود. من هم عین صداوسیما در اولین تلاشم رفتم سراغ یک خانمی که حجاب کمتری داشته باشد. سرم را به سمت دیگری گرفتم تا کمی شهامت پیدا کنم و با او حرف بزنم. دیدم باز استرس میخواهد کنترلم را به دست بگیرد و پرت کند توی چاه توالت. سریع پریدم جلوی زن و نظرش را دربارهی آتش بس پرسیدم.
انتظار داشتم ذوق کرده باشد که جنگ به واسطهی آتش بس موقتی تمام شده. (همان تلهی همیشگی قضاوت از روی ظاهر.)
اشتباه میکردم. به من گفت که:«خیلیم ناراحت شدیم ولی ما از پشت پرده خبر نداریم بزرگان بهتر میدونن که باید چی کار کنیم.»
«چی کار کنیم راضی میشین؟»
«چه میدونم آنقدر بزنیم که دیگه نابود شن.»
محض احتیاط از او پرسیدم که دور و بری هایش هم همین نظر را دارند یا نه. هم نظر بودند.
بعد از تشکر و خداحافظی، قد بلندی کردم و پریسکوپ گونه به دنبال سوژهی مورد نظر بعدی گشتم. خودش بود خود نامردش. یکی از دوستان سوپر انقلابی ام را در بین جمعیت دیدم. مثل عقاب بر سرش فرود آمدم و همان سوال را پرسیدم.
«منم اولش خیلی ناراحت شدم ولی به هر حال فرماندهی کل قوا به عهدهی حضرت آقاست ولی اگه آتش بسی هم بشه نمیتونه بدون تایید ایشون باشه. هرچی آقا بگن ما به همون گوش میدیم و راضی هستیم.»
در جمعیت کسی را هم پیدا کردم که میگفت:«آقا فرمودند نه جنگ تحمیلی و نه صلح تحمیلی. پیشنهاد آتش بس هم به درد خودشون میخوره. الان اصلا آتش بسی نیست من معاهدهای امضا شده. فقط دو تا توییت زدن. فعلاً شرایطی ایجاد شده که به ما میگن دارین تفرقه میاندازیم.»
یادم نمیآید که درست و درمان از او خداحافظی کرده باشم. فقط برای اینکه وقت کم نیاورم؛ دنبال سوژهی بعدی رفتم. داشتم راه میرفتم که قلابم به دو نفر گرفت. یکیشان سوژهی صداوسیمایی بود. مانتوی سبز و شال سفید پوشیده بود. یکم از موهای سیاهش را هم از شال بیرون گذاشته بود. دوستش ولی چادری بود.
«سلام خوبین؟ میشه چندتا سوال ازتون بپرسم؟ ضبط نمیشه. نظرتون دربارهی آتش بس بین ما و اسرائیل چیه؟»
نزدیک بود نفسم بند بیاید اینها را همیشه تند و پشت سر هم میپرسم تا مجال طفره رفتن را از مردم بگیرم. آن دوتا هم عین همان حرف دوست انقلابی پلاسم را با آب و تاب کمتر، تکرار کردند. نفر بعدی یک مادر چهل ساله پشت جمعیت بود. نتیجه مشابه بقیهی موارد بود. با خودم گفتم محض تنوع بروم سراغ یکی که دههی شصت و جنگ تحمیلی هم یادش باشد. ای کاش از خدا چیز دیگری میخواستم.
همان موقع پیرزنی را پیدا کردم. از همانهایی که به جای خداحافظی ده خط برایت دعا میکنند و تا تضمین خوشبختی و سلامتی صد سال آیندهات را از خدا نگیرند؛ ول نمیکنند.
تا نزدیکش شدم از بلندگوها با بلندترین صدای ممکن صدای مجری پخش شد. به احترام مجری و البته گوش سوژه و حنجرهی خودم، کمی صبر کردم. یک ربع مانده بود تا نیم ساعت مرخصیام تمام بشود. چارهای نبود با فریاد و اشاره سوالم را پرسیدم.
«والا مادرجان، ماهم دوست داریم اسرائیل نابود بشه. ماشاالله ایران قویه. الان مثل دههی شصت نیست که... اون موقع سیب زمینی پیدا نمیکردیم بخری. الان که همهچی هست. ما قطعا قوی تریم و نابودش میکنیم حالا از پشت پرده که خبر نداریم الان صلاح چیه هرچی حضرت آقا بگن ما هم گوش میدیم. ما که نمیدونیم.»
صحبتمان که تمام شد فهمیدم حدسم درست بوده و حاج خانم از همان دعا کنهای قهار بوده.فقط نمیدانم چرا بعد از خداحافظی، به جای اینکه من بروم؛ حاج خانم عین قرقی از پست جمعیت خارج شد و رفت که رفت. گمانم بعد از مصاحبه با من فکر کرد حق مطلب را ادا کرده و سریع برگشت.
از دور سعی کردم عکسی از او بگیرم.« حداقل صبر میکردی قرآن شروع رو بخونن.»

به ساعتم نگاه کردم. هفت دقیقه مانده بود. مسیر برگشت را در پیش گرفتم تا خدشهای به چهرهی آن تایمم، پیش اهالی خانه وارد نشود.
داشتم برمیگشتم که یک آخوند با خانمش را رویت کردم. در پیاده رو بودم و آنها در خیابان. دیگر مغزم فرمان نداد. پریدم و راهشان را سد کردم. زبانم را گذاشتم روی رگبار.
«سلام میشه یه سوال بپرسم؟نظرتون...»
حاج آقا همسرش را پیش من رها کرد و بعد از گفتن «پس من میرم شما بعداً بیا.» در رفت.
خانم حاج آقاهم همان حرفهایی را که بقیه گفتند زد و برای دفعهی دوم به تفرقه اشاره کرد. میگفت:«حتی اگه راضی همنباشیم نباید تفرقه درست کنیم مخصوصاً که با این قضایا وحدتی شکل گرفته که یک ذره به دوران بعد از ظهور شبیه شده.»
بعد از خداحافظی، با سرعت به سمت خانه برگشتم. یکی دو دقیقهای از ساعت نه رد شده بود. دیگر کار از نگرانی برای تمام شدن زمان مرخصیام گذشته بود. نگران بودم اهالی منزل که سهم شامم بالا نکشند. سر همین دغدغهها مغزم مجال تجزیه و تحلیل حرفهای مردم را پیدا نکرد.
اما حالا مینویسم. اگرچه یک سری اختلاف جزیی بین مردم وجود داشت ولی همهی آنهایی که ازشان سوال مشترک را پرسیدم در چند چیز باهم اتفاق نظر داشتند.
ـ ما قوی بودیم که اسرائیل را مجبور به عقب نشینی کردیم.
ـ جنگ، پشت صحنههایی دارد که ما از آن خبر نداریم.
ـ دیر یا زود اسرائیل به جنگ برمیگردد و بازهم ما هستیم که پیروز میشویم.
ـ همهی ما گوش به فرمان رهبریم.

.