
این عکس را، در یکی از غروبها رویایی قصههای عاشقانه، گرفتم. نسیم خنکی میوزید. لباس کاموایی کرمرنگت را پوشیده بودی؛ هرچه اصرار کردم کلاه گرمت را بر روی سر بگذاری، قبول نکردی. گفتی دوست دارم موهایم با نسیم بهرقص درآید. حاشیهی ساحل را پیاده میرفتیم، تو آوازی زیر لب زمزمه میکردی، دقیق یادم نیست چه میگفتی، اما طنین صدای دلنشینت، هر رهگذری را، مست خویش میکرد. دوربین عکاسی قدیمیای که از پدربزرگت به یادگار داشتی را، دور گردنت انداخته بودی و هر بهانهای را، مهمان دریچهی خاک گرفتهی آن میکردی؛ از پسرکی بامزهای که بستنی میوهای را با دقت تمام لیس میزد، تا آن زوج جوان دوچرخهسوار آن طرف ساحل؛ خلاصه همه جمع شده بودند تا مهمان قاب عکاسیت شوند دلبرم. من، غروب دلانگیز ساحل، رقص امواج، فر موهای خواستنی شما، و آغوش گرم نم ساحلگرفته، بهتر از این نمیشد، بهراستی که زیبا بود، زیبا مثل شما، ای سوژهی نابم برای عکاسی...
مهدی بنائی