
داستان از این قراره که این مدت درگیر مراسم آقای شهید ایران بودم و همچنین امتحانهای نهایی فردا شروع میشه و این ایام مثلا(!) داشتم از فرصتهای جوانی(!) استفاده میکردم. خلاصه فعلا تمرکزم(!) روی این موضوع هست.
ایدههای زیادی برای نوشتن دارم، منتها هنوز فرصت نوشتنشون وا پیدا نکردم. یادداشتشون میکنم تا هرموقعی که شد بیام و بنویسم.
فعلا اومدم بگم برام دعا کنید تا قشنگ امتحاناتم رو خراب کنم و دوباره بیام اینجا برای تمرین نوشتن!
یا علی
پ.ن: باورم نمیشود که اینقدر راحت نوشتم آقای شهید ایران... آخر مدتهاست از نوشتن دربارهی این غم امتناع میکنم...