
شما درحال خواندن نوشتهی کسی هستید که امسال برای چهارمین بار در آزمون سراسری رشتهی تجربی شرکت کرد. کسی که مطالعه و علم آموزی را دوست دارد، اما به آن چیزی که میخواست نرسید. گفتناش هیچ افتخار ندارد. هیچ قشنگ نیست و هیچ راحت نبود. اینکه الان به این راحتی نشستهام(!) و از شکستهایم میگویم؛
دلیل اولاش این است که روزها و ماهها و سالها گذشتهاست تا بپذیرم که شکست سنگینی خوردهام. نه که نخواهم بلکه نمیفهمیدم که باید قبول کنم که شکست خوردهام. روزهای زیادی با خدا حرف میزدم تا نشانهای یا راهی پیدا کنم. اما هیچ نتیجهای نداشت. گرچه الان حکمت آن روزها را فهمیدهام و بسیار آرام شدهام نسبت به سالهای قبل.
دلیل دوم این است که بعضی روزها از شدت اضطراب و استرس پای میز مطالعه زانو درد و دل درد میگرفتم و شب موقع برگشتن احساس میکردم کسی دستش را روی گلویم گذاشته و دارم خفه میشوم. در همان زمان، درحالی در اتوبوس و درحال برگشتن به خانه بودم، حملهی اضطرابی برایم رخ میداد و من نمیدانستم که چیست. فقط سعی میکردم خودم را از دنیا و فکرهایی که من را به این حال و روز درآوردهاند جدا کنم و نفس عمیق بکشم. (بعدها متوجه شدم راه مقابله با حملهس اضطرابی همین بوده.) و باید بگویم آن چیزی که باعث شده الان راحتتر بیایم و از این موضوع بنویسم و تحلیلش کنم دقیقا از همین نقطهی جدا شدن از دنیا شروع شده است. زمانی که میفهمی هیچ چیز مهمتر از آرامش داشتن نیست. زمانی که میفهمی با استرس دادن به خود نه کاری پیش میرود و نه چیزی حل میشود.( گاهی هم این اضطراب ناشی از والدین یا یکی از آنهاست. گمان میکنند کسی که کنکور دارد دیگر هیچ کاری غیر از درس نباید انجام دهد. تازه وقتی هم دارد به مغز بیچارهاش استراحت میدهد با این جمله که «هنوز داری استراحت میکنی، هر چه انگیزه و انرژی جمع کرده بودی را بر باد میدهند. آن زمان بخث کردن نیست، اما برای اینکه مثل من به فروپاشی نزدیک نشوید بدانید که بهترین سیسم دفاعی در برابر این صحبها این است که از خودان مطمئن باشید که آدم بیخیال و بیمسئولیت و تنبل و... نیستید. این یعنی محافظ از هویت. البته حقیقتا اگر کسی متوجه شد که این ویژگیها در او وجود دارد، کافیست حریت داشته باشد و بپذیرد و همان لحظه بعد به دنبال از بین بردن این ویژگی بد برود. این راه حل برای همهی ویژگیهای بد جوابگوست.)
دلیل سوم این است که این شخص کمی به این پی برده که شاید آدم این مسیر نیست، اما شدیدا از دنیای بیرون از این مسیر میرترسد زیرا هیچ آیندهی مشخصی ندارد. البته هنوز دقیقا نمیداند که شاید هم آدم این مسیر باشد و استاد یا مشاور یا هر چیز دیگر خوبی نداشته است.
دلیل چهارم هم این است که کمی خودش را در کارهای مختلف جا داده و دیده که آنقدرها هم آدم به درد نخوری نیست. دیده که یک کارهایی بلد است. دیده که در دو مصاحبهی کاری خفن شرکت کرده و پذیرفته شده، و اینطور نیست که غیر از این رشته(پزشکی) نتواند به کسی کمک کند و درنهایت مجبور نیست بمیرد چون پزشکی قبول نشدهاست! (درست است که زندگی یک پزشک کیفیت بالایی دارد و اوضاع بهتری نسبت به بقیه دارد، اما در نهایت یکجایی دانشجوی پزشکی هم به نتیجه میرسد که همه چیز برایش عادی شده و رنگ و بوی آن ابتداها را ندارد و چیزهای دیگری مهم است. این را بر حسب تجربه میگویم زیرا یکبار از یکی از بهترین پزشکهای پوست اصفهان پرسیدم: اگر 18 سالتان بود باز هم پزشکی را انتخاب میکردید؟ گفت: نه! من تاریخ دوست داشتم! این حرف را از خیلی از پزشکها شنیدهام. دلیلاش را کمی بالاتر گفتم. شاید کمی شبیه نصیحت و حرفهای تکراری باشد، شاید مادر شما هم وقی حرف از علاقه داشن به رشته میزنید بگوید ایدهآلگرا هستی و درست فکر نمیکنی، شاید دوست نداشته باشید از این حرفها بشنوید، اما من حرفی را که در گذشته، خودم قبول نکردم و باور نکردم را با خط درشت مینویسم تا همه دربارهاش فکر کنند و تصمیمهای بهتری برای عمر و زندگیشان بگیرند: از جایی به بعد پول و شهرت و غیره، عادی و خسته کننده میشود، مگر برای کسی که با علاقه وارد آن کار شده باشد.(گاهی مادرم میگوید: اگر پدر تو زمانی که ما نیاز مالی داشتیم میگفت شغلم را دوست ندارم، به نظرت حرف اشتباهی نبود؟ میگویم بله اشتباه بود. میگوید: پساین حرفها چیست که میزنی؟ علاقه چیز مضخرفیست. من هم میگویم: ولی من الان در آن موقعیت نیستم. متاسفانه یا خوشبختانه من موجه این موضوع شدهام و نمیتوانم بیتوجه به خودم همینطور یک بند 25 سال تمام یکجا کار کنم!)نمیدانم... شاید این ویژگی نسل ماست که به کم قانع نیستیم و بهترینها را میخواهیم، اگرچه در این «بهترینها را خواستن» کمی طمع هم هست که همین شاید باعث نگرانی مادر شده است.) البته باید اضافه کنم تعداد کمتری را شنیدهام که عاشقانه این رشته را دوست داشتند و برای درس خواندند و تلاش کردند. که بسیار برایم محترم هستند.
بعد از همهی این حرفها میتوانم سرم را بالا بگیرم و بگویم به آینده امیدوارم، هرچقدر که حرفم مسخره باشد.
پرونده کنکور 1405 هم با تمام بالا و پایینهای بسته شد.( این بالا و پایین گفتنم شعار نیست. واقعا گاهی احساس میکردم در قعر چاه هستم.)
برای حسن ختام هم میخواهم بگویم؛
شب کنکور سه نفر از دوستانم به من پیام دادند و آرزوی موفقیت کردند. جدای از اینکه من برای این آزمون آماده بودم یا آماده نبودم. قبل از این پیامها مضطربترین آدم دنیا بودم. هیچ وقت این معرفتشان رو فراموش نمیکنم.چون همیشه در این 22 سال آن که حال بقیه را میپرسید و هر چند وقت یکبار به دوستاش پیام میداد تا خاطرهای تازه بشود، من بودم و خب مشخص است که آن افراد اینطور نبودند و علاقهای به ارتباط برقرار کردن نداشتند یا دلایل دیگر...خلاصه، معرفت داشتن را یاد بگیریم و هرکسی را که ملاقات کردهایم و با آن ارتباط داشتهایم را به سان ربات نبینیم!
برایم دعای عاقبت به خیری کنید.
یاعلی