
این روزا دست و دلم به نوشتن نمیره اما الان اومدم برای اینکه صفحهی ویرگولم تار عنکبوت نبنده، مطلبی رو که از یوتیوب یادگرفتهم و در ادامهش چیزی که به ذهن خودم رسید رو برای شما هم بنویسم. باشد که به دردتان بخورد و برای عاقبت به خیریام دعا کنید.
همیشه توی کلیپهای انگیزشی(!) مدام میگن باید استمرار داشته باشید. استمرار رمز موفقیته. استمرار خیلی مهمه. بدون استمرار فلان میشید و بیسار میشید کلی حرف دیگه که به جز استرس چیز دیگهای برای شخص من نداشته!
اما بیاید یبار از زاویهی درست به استمرار نگاه کنیم.
استمرار یعنی اینکه فقط ادامه بدیم؟ بدون توجه به ظرفیتمون؟ بدون توجه به خستگیهامون؟ بدون توجه به اینکه باید یسری اصلاحات انجام بدیم؟ اصلا ممکنه؟ مگه ما رباتیم که همینطور فقط ادامه بدیم؟
نه، ممکن نیست. ما آدمیم و گاهی نیاز به توقف داریم. نیاز به استراحت داریم. پس استمرار به این معنی نیست.
اما معنی دیگهی استمرار که به واقعیت انسان نزدیکتر هست اینه: هنر بازگشت!
بذارید با مثال توضیح بدم. دو نفر شروع کردهاند به خواندن زبان انگلیسی برای گرفتن آیلتس. نفر اول تکالیفش رو بدون نقص با خودکارهای رنگی و بسیار تمیز تحویل میده. کلاسها رو غیبت نمیکنه و سر کلاس هم خوب گوش میده.(همه گمان میکنن این فرد قطعا موفق خواهد شد. اما لزوما اینطوری نیست. در ادامه متوجه خواهید شد.)نفر دوم تکالیفش رو بسیار ساده انجام میده. گاهی تکلیف نمینویسه. گاهی کلاسها رو غیبت میکنه و بعضی اوقات سر کلاس بیانرژیه. حالا بعد از چند ماه سراغ هر دو نفر اومدیم. نفر دوم آیلتس7 رو گرفته و مهاجرت کرده و نفر اول نه تنها آیلتس نگرفته، بلکه حتی دورهاش رو هم تمام نکرده.
مشکل کجاست؟
نفر اول گمان میکرده حتما باید تا آخر بدون نقص و کم و کاستی حرکت کنه و اگر غیر از این شد دیگه فایده نداره و موفق نمیشه(همینجا باید بگم خطاهای شناختی رو جدی بگیرید. خیلی از مشکلاتی که برای کشور عزیزمون به وجود اومده زیر سر همین خطاهای شناخیه.) خلاصه؛ با اولین وقفه و مانعی که برای روندش پیش اومده زبان خوندن را رها کرده.(نفر اول به دلیل بیمار شدن و چندین غیبت در کلاسها فکر کرده دیگر فایده ندارد.)
اما نفر دوم، هربار که غیبت میکرده یا تکلیفی انجام نمیداده سعی میکرده برای دفعهی بعدی جبران کنه و خودش رو برسونه.این یعنی هنر بازگشت و درنتیجه استمرار.
عقلانی و منطقی هم هست. وقتی میخوای یه راهی رو بری و به هدفی برسی، هی باید از جاده خاکی به جاده اصلی برگردی و همین برگشتنها باعث رسیدن به مقصد یا هدف میشه.
خدا هم اینو به ما یاد داده. 1400 سال پیش! بهش میگن توبه! گفته حتی اگه هزار بارم زدی جاده خاکی، برگرد به مسیر اصلی، وگرنه به مقصود نمیرسی! شاید اصلا طریقهی بندگی خدا همین باشه. هربار اشتباه کردی، بگی غلط کردم و برگردی به مسیر.
اما مقصود چیه؟ فعلا چیزی که دستگیر خودم شده اینه: رشد و پیشرفت انسان در تمام ابعاد وجودیش که فقط با گوش کردن به حرفای خدا رخ میده...