ویرگول
ورودثبت نام
Roghayeh
Roghayehنوشتن اما! تقدیرِ دست های بی رمقِ ما بود....
Roghayeh
Roghayeh
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

میرم تو دفترم مینویسم همون برفی که به خاطرش خل شده بودی


وقتی که امروز برف اومد تو مدرسه بودیم

قشنگ ترین چیزی که تو عمرم دیدم

چرا نمیتونم توصیفش کنم؟چون زیادی جیگر بود

کلاسو پیچوندم رفتم حیاط مدرسه،اصلا درس و کتاب و به جهنم این هوا رو عشقه :)))))))))

نمیدونم اون لحظه چند سالم بود فک کنم بیش از حد بچه بودم مثل کسایی که تا حالا چنین چیزی رو ندیده

دور خودم می‌چرخیدم بالا و پایین میکردم تازه،رو زمین دراز کشیدم و ستاره ام درست کردم ببین من دیوونه شده بودم یه دیوووووووونهههه به تمام معنا

به هر چیزی که ذهنمو مشغول کرده بود گذاشتم کنار فقط همون دقایق و می‌خواستم لذت ببرم

انگاری که داخل یه گوی بودیم و یکی تکونش داد و همینجوری از بالا گلوله های سفید رنگ از آسمون میومد پایین

خیلی دوست دارم همین چیزا رو دلم غش می‌ره براشون من شیفته چیز هایی هستم که به آسمون پیوند خورده

هنوز دارم چشامو می‌بندم و تصور میکنم داره برف میاد نمیتونم قبول کنم که تموم شده:(


برفمدرسه
۴
۰
Roghayeh
Roghayeh
نوشتن اما! تقدیرِ دست های بی رمقِ ما بود....
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید