ویرگول
ورودثبت نام
Roghayeh
Roghayehنوشتن اما! تقدیرِ دست های بی رمقِ ما بود....
Roghayeh
Roghayeh
خواندن ۱ دقیقه·۲ سال پیش

لبخندش را ستایش میکنم و لبانش را ...



کم کم به او نزدیک میشوم، دستانم را به دستانش زنجیر میکنم و محکم میفشارم خود را در آینه ای میبینم

صورتم را کج میکنم و آرام لبانش را می‌بوسم ،گونه و پیشانی اش را هم در رویا

و چقدر زیباست در چشمانش میشود زیستن را یافت یک تار مویش را به دنیاااا نمیدهم دختری باوقار و دلپسند .... اما کیست؟

دیگر او را به یاد نمی‌آورم در راهرو های ذهنم گم شده است و پرسه میزند حتی نمیدانم در چه مکانی است و به کجا میرود

باید با کوله باری از وسایلم راهی سفری طولانی شوم به اعماق ذهنم بروم و دنبال خود بگردم قدم زنان و کوچه پس کوچه ها را زیر و رو میکنم خبری از او نیست محو شده

و همان محو را میخواهم پیدا کنم

چندین سال طول خواهد کشید ،ارزشش را دارد




۶
۰
Roghayeh
Roghayeh
نوشتن اما! تقدیرِ دست های بی رمقِ ما بود....
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید