کم کم به او نزدیک میشوم، دستانم را به دستانش زنجیر میکنم و محکم میفشارم خود را در آینه ای میبینم
صورتم را کج میکنم و آرام لبانش را میبوسم ،گونه و پیشانی اش را هم در رویا
و چقدر زیباست در چشمانش میشود زیستن را یافت یک تار مویش را به دنیاااا نمیدهم دختری باوقار و دلپسند .... اما کیست؟
دیگر او را به یاد نمیآورم در راهرو های ذهنم گم شده است و پرسه میزند حتی نمیدانم در چه مکانی است و به کجا میرود
باید با کوله باری از وسایلم راهی سفری طولانی شوم به اعماق ذهنم بروم و دنبال خود بگردم قدم زنان و کوچه پس کوچه ها را زیر و رو میکنم خبری از او نیست محو شده
و همان محو را میخواهم پیدا کنم
چندین سال طول خواهد کشید ،ارزشش را دارد